آمریکا بعد از آغاز جنگ ایران و عراق به ظاهر، در قبال جنگ ایران و عراق، سیاست بی طرفی اعلام کرد. اما در طول جنگ، در مواقعی که عراق در موضع ضعف قرار می گرفت، به طور آشکار و در قالب سازمان ملل و کمک های نظامی، اقتصادی و سیاسی، از عراق جانبداری می کرد.
آن وقت ها تو جبهه ی «چنگوله»، نیروی کمی بود. بچه ها مجبور بودند برای جبران کمبود نیرو، شب ها چند ساعت بیشتر نگهبانی بدهند. آن شب نوبت من بود. فکر این که آن همه ساعت را باید از خواب شیرین بزنم و نگهبانی کنم، کلافه ام کرد.
اول سخن جا دارد از پدر و مادر عزیزم تشکر کنم که بنده حقیر سراپا تقصیر را با لقمه ای حلال و شیری پاک بزرگ کردند و با آموزه ها ی انقلاب اسلامی و در مکتب سیدالشهدا (س) و امام خمینی کبیر تربیت نموده اند.
ابوالقاسم مطیعی می گوید: او 6 سال در جبهه بود و در این مدت 17باز زخمی شد. برادرش شهید سید حسین چند ماه در جبهه بود که به شهادت رسید. محمد رضا به حال او غبطه می خورد و می گفت که من چند سال این توفیق را نداشتم بعد از 3ماه خدا این افتخار را نصیبش کرد.
محمد چراغی مي گويد: شهيد دستواره يكي از دوستان دوران كودكي ام بود. او مدت ها با برادر شهیدم رضا، در جبهه بودند. اعمال و كردارو رعايت اصول و موازين ديني آن دو نفر، شباهت زيادي به هم داشت
محمدرضا فراهانی می گوید: سال 62قبل از عملیات والفجر4 او را در مریوان دیدم. با هم به خانه ای رفتیم تا نماز بخوانیم. در حال اقامه نماز، دشمن آن منطقه را بمباران کرد؛ همه ما ترسیده بودیم؛ اما شهید دستواره با آرامش خاصی به خواندن نمازش ادامه می داد.
سردار محمد کوثری، فرمانده سابق لشگر27محمد رسول الله و نماینده مجلس شورای اسلامی:
سردار محمد کوثری می گوید: سال 65 در عملیات کربلای 5 در مهران، موقع خواندن نماز صبح، دشمن منطقه را بمباران کرد. احساس غریبی به من دست داد. حس کردم که اتفاق بدی خواهد افتاد. بعد از مدتی خبر شهادت محمد رضا را به من دادند.
مجتبی عسگری: وقتي خبر شهادتش را شنيدم، باور كردنش برايم سخت بود. به معراج شهدا رفتم. آن روز تنها یک شهید را به آنجا آورده بودند که پیکر شهید دستواره بود. آرامش خاصی در چهره اش بود.
جعفر جهرودی زاده می گوید: سال 58 حاج احمد از شهید دستواره خواست تا در مریوان بماند اما محمد رضا دوست داشت همراهش باشد. وی با ناراحتی به فرمانده اش گفت: «حاجی، هر جا که باب شهادت برای ما باز می شود، تو آن را بر رویمان می بندی.»
امروز بچه های ضربت به عکس روزهای پیش که عصرها در جلوی چادرهایشان جمع می شدند و تعریف می کردند و می خندیدند، هر کدام گوشه ای کز کرده بودند و گاهی آرام صحبتی میان دو نفر رد و بدل می شد و ... آن گاه سرهایشان تکان می خورد.
پانزده ساله بودم، که عباس پدرم را واداشت تا مرا به خانه بخت بفرستد. گرچه در ابتدا تمایلی به ازدواج نداشتم؛ ولی عباس پیوسته مرا تشویق می کرد و می گفت: «من این آقا را می شناسم، مرد با تقوا و با فضیلتی است.
«انتشارات سازمان حفظ آثار و نشر ارزشهای دفاع مقدس ارتش جمهوری اسلامی ایران» در راستای ترویج فرهنگ ایثار و شهادت اقدام به انتشار مجموعه 18 جلدی «عند ربهم برزقون» کرده است.
فرودگاه مهرآباد تهران که بمباران شد، درنگ نکرد، فوری آماده ی رفتن به جنگ شد. نیاز به لباس رزم نداشت، چرا که آن را همیشه بر تن داشت. از آغاز نهضت مبارزه با طاغوت، تا لحظه ی شهادت! نه فقط در میدان رزم، که در همه جا و همه حال!
در پایگاه چابهار بودیم، پدرم فرمانده این پایگاه بود و برای انجام کاری به ماموریت رفته بود. از طرف مدرسه، مسابقه کتابخوانی برگزار شد. من و چند تن از دوستانم قرار بود در مسابقه شرکت کنیم.
یک روز عده ای از برادران بسیجی با دو فرزند هواپیمای c-130 به پایگاه آمده و در سالن مشغول استراحت بودند. من به قصد دیدن یکی از اقوامم می خواستم به داخل سالن بروم که شهید بابایی را با لباس بسیجی و یک سینی پر از چای در دست دیدم.
تابستان 66 از طریق بسیج نیروی هوایی به قرارگاه پشتیبانی رزمی شهید کشواد اعزام شده بودم. واحدی از این قرارگاه جهت پشتیبانی هوایی منطقه غرب و شمال غرب در سقز مستقر شده بود. من نیز به آن منطقه رفتم.
۳۱ خرداد ۱۳۶۰، پایان مجاهدتهای دکتر مصطفی چمران با شهادت در منطقهی دهلاویهی خوزستان رقم میخورد. جهاد او در خوزستان، دنبالهی جهاد در کردستان و جهاد دیگری در لبنان بود.
نقاش زبردستی بود. باذوق و سلیقه، لکه های رنگ را روی بوم کنار هم می نشاند و مناظر زیبا و خاصی از طبیعت خلق می کرد. از ترکیب رنگ ها، گل های خوش آب و رنگی پدید می آورد. آن قدر طبیعی و باطراوت که ناخودآگاه بوی عطرشان را در شامه ات استشمام می کردی.
مهدی نوروزی از بسیجیان شجاع و مظلوم کشورمان بود که در راه دفاع از حرمین اهل بیت (ع) شربت شهادت نوشید. او نخستین شهید مدافع حرم از کشورمان نبودف اما انتشار خبر شهادتش در شبکه هاین اجتماعی از چند جه قابل تامل و توجه بود!