البرز - زندگینامه

فرخنده حصیری، مادر صبوری که ۳۷ سال از فرزند معلولش پرستاری کرد، زندگی‌اش را با ایمان، روزه‌های بسیار و جلسات قرآن گره زده بود. او در روزی که برای شرکت در کلاس قرآن رفته بود، بر اثر اصابت موشک به ساختمان‌های اطراف کلانتری شهرری زیر آوار ماند و به شهادت رسید؛ مادری که ساده زیست، بخشنده بود و سرانجام در مسیر قرآن به دیدار معبود رفت.

«شهید ابراهیم آل‌علی، متولد ۱۳۱۷ در آمل، سال‌ها با دستان پینه‌بسته‌اش در کارگاه نجاری، در و پنجره می‌ساخت و بعدها به‌عنوان کارمند پزشکی قانونی تهران، با پیکرهای بی‌جان مردم مأنوس شد اما با آغاز جنگ تحمیلی، این نجار ۴۳ ساله راهی جبهه شد تا این بار نه با چوب و میخ، که با دستانی لرزان بر پیکر مطهر شهدا، غسل و کفن کند. سه نوبت اعزام، نُه ماه خدمت در معراج شهدای شوش، و سرانجام شهادت در ۴ فروردین ۱۳۶۱ بر اثر اصابت ترکش خمپاره. روایت زندگی او، حکایت مردی است که از نجاریِ چوب به نجاریِ جان‌ها رسید.»

شهید «سیدجعفر آتش‌پیکر»، سرباز غیور ارتش جمهوری اسلامی ایران، کسی بود که از همان روزهای جوانی و جوشش انقلاب تا خاکریزهای داغ «بیت‌المقدس»، لحظه‌ای از پای ننشست. این رزمنده خوش‌مرام همدانی که در عملیات آزادسازی خرمشهر به درجه رفیع شهادت نائل شد، امروز با مزارِ مفقودش، درس ایثاری به وسعت تاریخ می‌دهد.

شهید لطفعلی الهویی نظری، معلم متعهد و از رزمندگان دفاع مقدس، متولد روستای سوهان طالقان بود که پس از سال‌ها فعالیت فرهنگی و حضور در جبهه‌های نبرد، در اردیبهشت ۱۳۶۱ در عملیات بیت‌المقدس و در جاده خرمشهر ـ آبادان به مقام والای شهادت رسید.

شهید طاهر آقاجانی، سرباز وظیفه ارتش جمهوری اسلامی ایران، متولد روستای قرقان قزوین، در آغازین سال‌های جوانی برای دفاع از میهن راهی جبهه شد و سرانجام در دهم اردیبهشت ۱۳۶۱ در عملیات بیت‌المقدس در منطقه کرخه غرب کارون به شهادت رسید.

شهید اسماعیل آزاد زعیم، فرزند عبدالله، جوانی متدیّن، پرتلاش و مسئولیت‌پذیر بود که از کودکی روحیه‌ای سرشار از ایمان و غیرت داشت. او پس از سال‌ها کار و تلاش برای کمک به خانواده، با آغاز خدمت سربازی و در شرایط دفاع از سرزمین، راه جهاد را انتخاب کرد و سرانجام در ۱۸ اردیبهشت ۱۳۶۳ در مریوان به مقام والای شهادت رسید.

احمدرضا آزاد رنجبر، جوان روشن‌دلِ روستاهای ساوجبلاغ و پاسدار مردانگی، از کوچه‌های نجم‌آباد تا هورهای جزیره مجنون پیش رفت تا مرزهای میهن در سایه ایثارش آرام بماند.

شهید «اسماعیل آزادفلاح» دانش‌آموزی از دیار نظرآباد بود که با آغاز جنگ تحمیلی درس و مدرسه را کنار گذاشت و برای دفاع از میهن راهی جبهه شد. او در حالی که تنها ۱۷ سال داشت، در عملیات بزرگ فتح‌المبین و در محور دزفول ـ شوش بر اثر اصابت گلوله به کمر به شهادت رسید و نام خود را در شمار شهدای سرافراز دفاع مقدس ثبت کرد.

شهید مهران آقاخان‌بابایی در وصیت‌نامه خود از ایمان، عشق به خدا و مسئولیت در برابر اسلام سخن می‌گوید. او جبهه را مدرسه‌ای برای یافتن حقیقت می‌داند و از خانواده، دوستان و مردم می‌خواهد راه شهدا را ادامه دهند، تقوا پیشه کنند و همواره در مسیر ولایت و دفاع از ارزش‌های الهی ثابت‌قدم بمانند.

مهران آقاخان‌بابایی، جوانی از دل خانواده‌ای مؤمن در کرج، سال‌های نوجوانی‌اش را نه در آسودگی که در مسیر دفاع از میهن گذراند. او که همزمان با تحصیل، قدم در جبهه‌های نبرد گذاشته بود، سرانجام در اسفند ۱۳۶۵ در شلمچه، در کنار خاطره برادر شهیدش، به آسمان پر کشید.