آذربایجان شرقی - وصیت نامه

شهید محمد رضازاده در وصیت‌نامه خود، ضمن ابراز فروتنی عمیق در پیشگاه پروردگار و توصیف شهدا به عنوان «گل‌های چیده شده از چمنزار هستی»، بر ضرورت پایبندی به آرمان‌های پیر جماران و استمرار جهاد تأکید کرده است. او در این یادگاشت معنوی، با نگاهی به حیات ابدی و توصیه به صبر در برابر سختی‌ها، تمامی هموطنان را به حرکت در صراط مستقیم و تلاش برای جلب رضایت الهی در تمامی شئون زندگی فرا می‌خواند.

شهید والامقام در وصیت‌نامه خود با تأکید بر بینش عمیق نسبت به مسیر دفاع مقدس، می‌گوید: من این راه را با چشمانی باز و آگاهانه انتخاب نموده‌ام و باز نخواهم گشت. امیدوارم بتوانیم با جهاد علیه دشمنان، راهی به‌سوی کربلا بگشاییم تا به زیارت بروید و یادی هم از من کنید.

سال‌ها از لحظه‌ای که شهید محمدباقر امین در لبیک به ندای حسین زمانه، راهی جبهه‌های حق علیه باطل شد می‌گذرد، اما پیام روشن او در وصیت‌نامه‌اش همچنان در گوش تاریخ می‌پیچد. او که در زمستان سال ۱۳۶۰ با قلبی سرشار از ایمان و با بصیرتی عمیق نسبت به جریان‌های سیاسی زمانه، جان خود را تقدیم اسلام کرد، در وصیت‌نامه‌اش بر اهمیت «صبر انقلابی» و «اطاعت از ولایت» تأکید ویژه‌ای دارد. امروز همزمان با سالروز شهادتش، بازخوانی این مکتوب ارزشمند، تجدید میثاقی است با آرمان‌های پاک او.

این متن، روایتی است از تلاقی دستانِ پینه‌بسته‌ی یک کارگرِ تبریزی با شکوهِ شهادت در جبهه‌های حق. شهید میرمعصوم رضوانی سعیدآباد، مردی که در میانِ هیاهویِ روزمرگی و مسئولیتِ سنگینِ پدری، طعمِ شیرینِ «مرگِ در راهِ خدا» را برگزید و سرانجام در خرداد ۱۳۶۳، قامتِ غیرتِ خود را در مصاف با کج‌اندیشانِ وطن‌ستیز، به پیشگاهِ دوست تقدیم کرد.

شهید عباس مرندی، از نخستین روز‌های شعله‌ور شدن آتش فتنه‌های ضدانقلاب، با ایمان و غیرت به دفاع از میهن برخاست در قسمتی از وصیت نامه این شهید آمده است: «این را باید همه بدانیم که در برابر خون هزاران شهید و هزاران معلول و مجروح مسئول هستیم؛ مسئولیتی که هر کداممان داریم بس بزرگ و خطیر است و کوچک‌ترین خلاف، سؤالی است که شهید در روز قیامت و در محضر خداوند تبارک و تعالی از ما خواهد کرد.»

شهید اباذر خیری در این وصیت‌نامه، وصیت‌نامه‌اش را به عنوان امانت به عمه‌زاده‌اش می‌سپارد و در کنار سفارش‌های خانوادگی، بر پایمردی در مسیر اسلام و حمایت از امام امت تأکید می‌کند.

شهید حمید اکبریان، فرزند خاک و ایمان، راهی را پیمود که پایانش شهادت و آغازش وصیتی ماندگار بود. او که زندگی را در اطاعت از امام و حق معنا کرد، در بیست‌ودوم اردیبهشت ۱۳۶۱ آسمانی شد و امروز، در سالروز شهادتش، کلماتش همچنان زنده‌تر از همیشه، ما را به بیداری و مسئولیت فرا می‌خواند.

در روزگاری که جوانان این سرزمین برای پاسداری از ایمان و میهن، دل از خانه و خانواده می‌کندند و راهی جبهه‌ها می‌شدند، شهید ابراهیم‌خلیل حشمتی نیز با قلبی سرشار از ایمان، قلم به دست گرفت و آخرین سخنان خود را نوشت. وصیت‌نامه او روایت صادقانه جوانی است که عشق به خدا، پیروی از راه حسین (ع) و دفاع از اسلام را بر همه دلبستگی‌های دنیا ترجیح داد؛ سخنانی سرشار از اخلاص، وداعی آمیخته با امید، و پیامی ماندگار برای ادامه دادن راه شهیدان.

همزمان با سالروز شهادت سرباز شهید اسرافیل اروج‌زاده گرگری، بخش‌هایی از وصیت‌نامه این شهید والامقام و روایت پدر بزرگوارش از روحیه ایمانی و آرمان‌خواهی او منتشر شد؛ شهیدی که همواره آرزوی شهادت داشت و آن را بر اسارت ترجیح می‌داد.

امروز، در سالروز شهادت شهید رحیم حاج حسن‌پور، بار دیگر صدای ایمان و یقین او از میان واژه‌های وصیت‌نامه‌اش شنیده می‌شود؛ آن‌جا که زندگی، جهاد و شهادت را یکسره «در راه خدا» می‌خواهد و مرگ را نه پایان، که آغاز حیات ابدی می‌داند. او رفت تا «اسلام پیروز گردد» و آرزو کرد اگر صلاحش در شهادت است، در شمار سربازان امام زمان باشد و با یاران امام حسین (ع) محشور شود. یادش گرامی؛ که خون دلش از دوری رفیقان بود و پروازش از عشق.