البرز - اسناد

شهید محمدابراهیم طالبی، رزمندۀ ۲۳‌سالۀ سپاه پاسداران از ساوجبلاغ، در وصیت‌نامه‌ای که پیش از اعزام به جبهۀ شلمچه نگاشته، ضمن تأکید بر پشتیبانی از امام خمینی(ره) و حفظ حرمت بسیجیان، دو خواستۀ صریح دارد: «مخالفان امام و انقلاب را در تشییع جنازه‌ام راه ندهید» و «برادران بسیجی، با مردم برخورد اسلامی داشته باشید و الگوی جامعه باشید.» این شهید والامقام که در ۲۳ دی ۱۳۶۵ بر اثر اصابت تیر به گردن به درجۀ رفیع شهادت نائل شد، امروز در امامزاده محمد کرج آرام گرفته است.

از شهید عزیز سلیم‌نژاد وصیت‌نامه‌ای به جا مانده که در آن، این سرباز امام زمان (عج) با خدای خود راز و نیاز می‌کند و شکرگزار شهادت است. او از امت می‌خواهد راه شهدا را ادامه دهند، وحدت داشته باشند و امام را تنها نگذارند. از مادرش حلالیت می‌طلبد و سفارش می‌کند که اگر گریه می‌کند، در مقابل مردم نباشد. از خواهران می‌خواهد با حجاب خود در برابر ابرقدرت‌ها بایستند و از برادران می‌خواهد راه شهدا را ادامه دهند. او سفارش می‌کند که در تشییع جنازه‌اش دست‌هایش را مشت کنند و در بهشت زهرا (س) در کنار برادرش دفن شود.

از شهید علی سلیمانی یک وصیت‌نامهٔ و دست‌خط به جا مانده است که در آن، این سرباز امام زمان (عج) با قلبی آکنده از ایمان، از خانواده می‌خواهد که اگر او یا پدرش شهید شدند، صبر پیشه کنند و کمتر گریه کنند؛ چرا که شهادت نصیب دوستان خداست. او از همه حلالیت می‌طلبد و برادرش رضا را به درس خواندن سفارش می‌کند. شهید، یک ماه و یک هفته روزه و ۹ ماه نماز قضا بر گردن دارد و از خانواده می‌خواهد که آنها را قضا کنند. کفن و قبرش را در گلزار شهدای امامزاده محمد کرج تعیین می‌کند و با چشمی امیدوار به ظهور، فریاد می‌زند: «مهدی (عج) بیا، آماده‌ی پیکاریم!»

شهید والامقام در وصیت‌نامهٔ خود، از پدر عزیز می‌خواهد که پشتیبان امام و انقلاب باشد و نگذارد هیچ‌کس کوچک‌ترین خدشه‌ای به این انقلاب الهی وارد کند؛ او این را وظیفه‌ای عاجزانه ولی حیاتی می‌داند و برای پدرش از خداوند صبر و استقامت مسئلت می‌کند.

همزمان با گرامیداشت یاد و خاطره شهدای جنگ رمضان، اثر خطاطی متعلق به قلم و هنر شهید «فرزاد چایچی» منتشر شد.

در دست‌نوشته‌ای از جبهه، یک رزمنده با اشعاری سراسر حسرت و عشق، از بوی کربلا و آرزوی وصال آن می‌نویسد. او که خطاب به آسمان و زمین درد دل می‌کند، از رنج دوری، بی‌قراری و یاد برادرِ از دست‌رفته‌اش می‌سراید.

شهید «امرالله افتخاری» در وصیت‌نامه خود با اشاره به آگاهانه قدم گذاشتن در مسیر جهاد نوشته است: «خداوندا سپاس بی‌کران به درگاهت که به این بنده حقیرت راه حق را شناساندی». این شهید که در ۲۱ آذر ۱۳۶۱ در مهاباد به شهادت رسید، از خانواده خود خواسته است: «به این دنیا زیاد دل نبندید و در هر کاری رضای خدا را در نظر بگیرید».

شهید محسن ارغنده خطاب به خدایش می‌نویسد: «من هیچم و هیچ ندارم... این جان را برای رسیدن به تو آورده‌ام.» او که خود را وامدار «کرامت و لطف بی‌کران» پروردگار می‌داند، هشدار می‌دهد: «نگذارید سیلی مرگ شما را بیدار کند» و انقلاب و رهبری را «بزرگ‌ترین نعمت خدا» می‌خواند که باید تا پای جان از آن حمایت کرد.

«این دستخط، یادگار شهید جانعلی آغشته است؛ مردی که در ۲۸ تیر ۱۳۶۰، با فداکاری بی‌نظیرش ثابت کرد امانت‌داری نیز جهادی مقدس است. او ترجیح داد شهید شود، اما ذره‌ای از اموال مردم را به دشمنان نسپارد. اینک شعر او در وصف میهن، گواه عشق بی‌پایانش به ایران است...»

شهید «فتح‌الله شــعبانی» از شهدای دوران دفاع مقدس است. او در وصیت‌نامه‌اش نوشته است: «آنهایــی کــه بــا ایــن انقــلاب خــوب نیســتند و حتــی بی‌تفــاوت هســتند و در هرجــا کــه می‌نشـینند، از ایـن انقـلاب بـد می‌گوینـد، در محضـر خداونـد مسئولاند و در آخـرت جـزای بـد مـی‌بیننـد.»