صندوق خیریه
صادق مهماندوست راوی کتاب «پرستوی بال شکسته» نقل میکند: «همه اسرا خود را اخلاقا ملزم میدانستند که از حقوق محدود اسارتی خود (یعنی ۱/۵ دینار عراقی) بخشی را بهعنوان مشارکت در امر خیر تخصیص دهند و آن را به دوستانی که مسئول این صندوق در هر آسایشگاه بودند، تحویل داده تا آنها هم پس از جمع آوری کمکهای داوطلبانه بچهها، با آن پول ها، شیرخشک (که قبلا گفته شد) بخرند و ماست اسارتی بزنند و یا اقلام دیگر را تهیه کنند و به بیماران و نیازمندان بدهند.»