شهرستان های استان تهران - خاطرات

معاون توسعه مدیریت و منابع بنیاد شهید و امور ایثارگران با قدردانی از تلاش‌های شبانه‌روزی کارکنان بنیاد در ایام جنگ و مراسم وداع و تشییع رهبر شهید انقلاب، گفت: مواکب برپا شده از سوی بنیاد، نمادی از روحیه مقاومت، خدمت‌رسانی و مجاهدت مجموعه بنیاد شهید در خدمت به جامعه ایثارگری و مردم است.

معاون حقوقی و امور مجلس بنیاد شهید و امور ایثارگران، با حضور در موکب اداره کل بنیاد شهید و امورایثارگران شهرستان‌های استان تهران با تأکید بر اینکه مراسم تشییع رهبر انقلاب اسلامی تنها یک وداع نیست، گفت: حضور گسترده مردم در این مراسم، نشان‌دهنده تداوم پیوند ملت با آرمان‌های انقلاب، تجدید بیعت با رهبری و پاسخ قاطع به تحلیل‌های دشمنان درباره فاصله مردم و نظام است.

سرپرست بنیاد شهید و امور ایثارگران شهرستان‌های استان تهران از برپایی موکب «سلام شهید» در خیابان طالقانی همزمان با مراسم وداع و تشییع خبر داد و گفت: این موکب با ارائه خدمات فرهنگی، هنری، درمانی، رفاهی و اسکان، تلاش دارد سهمی هرچند کوچک در تکریم مقام شهدا و خدمت‌رسانی شایسته به زائران داشته باشد.

معصومه آباد مشاور امور زنان و خانواده بنیاد شهید و امور ایثارگران امروز دوشنبه ۱۵ تیر ماه در حاشیه برپایی موکب‌ اداره‌کل بنیاد شهید شهرستان‌های استان تهران واقع در خیابان طالقانی در گفتگو با خبرنگار نوید شاهد با گرامیداشت یاد و خاطره شهدا و رهبر شهید انقلاب، ضمن قدردانی از حضور حماسی مردم در آیین وداع، تشییع و تدفین با پیکر مطهر گفت: حضور میلیونی مردم که با دلی اندوه‌بار و چشمی اشک‌بار مسیر تشییع پیکر رهبر شهید و خانواده ایشان را طی می‌کردند در واقع نشانه وحدت، همبستگی و دلبستگی مردم به رهبر شهیدشان است و این پیام را به جهانیان می‌دهند؛ مردم ایران بر آرمان‌های خود در مسیر خونخواهی و انتقام از رهبرشان استوار هستند.

شهید پاسدار محمد‌مهدی کرمی، متولد ۵ خرداد ۱۳۶۲ در شهرری، پدر ۴ فرزند و پاسداری که در شرکتی زیرمجموعه سپاه پاسداران مشغول به خدمت بود، ۱۱ اسفند ۱۴۰۴ در اثر اصابت موشک به ساختمان محل کارش واقع در شرق تهران به شهادت رسید. همسرش فاطمه رجبی، مادر ۴ فرزند، از ۲۲ سال زندگی در کنار مردی می‌گوید که با نماز اول وقت، مهربانی بی‌نظیر و کرامت‌های پس از شهادتش، ثابت کرد که «فرشته‌ها هم زمینی می‌شوند»؛ شهیدی که امروز، ۴ یادگار ارزشمند از خود به جای گذاشته است.

مخدومه مددعلی همسر شهید «مصطفی یعقوبی» نقل می‌کند: «هجده سالم بودم که مصطفی شهید شد. من ماندم و دو فرزند قد و نیم قد. برایم خیلی سخت بود. اما وقتی یاد حرف هایش می افتادم که می گفت: من بخاطر وطنم حاضر جانم را نیز فدا کنم. دلم آرام می‌گرفت. او به آرزویش رسید.»

برادر شهید «هاشم سرحدی» روایت می‌کند: با آغاز جنگ تحمیلی هاشم دوران مقدس سربازی را سپری می‌کرد. خدمتش که تمام شد، تصمیم گرفت دوباره در منطقه بماند و خدمت کند.  او شیفته خدمت به کشورش بود و پس از دلاوری‌های فراوان در محاصره شهر آبادان به شهادت رسید.

رقیه لطفی همسر شهید «یوسف پریش» نقل می‌کند: همسرم در نیروی انتظامی شهر سقز کار می‌کرد و ما در خانه‌های سازمانی زندگی می‌کردیم؛ که در اواخر سال ۶۵ حوالی ساعت ۳ بعدازظهر که دشمن خانه‌های سازمانی آن منطقه را بمباران کرد. من به همراه همسرم و فرزندم از خانه خارج شدیم، اما ترکش به سر همسرم اصابت کرد و همان لحظه به شهادت رسید. من نیز از ناحیه کتف زخمی شدم و فرزندم نیز پاهاش سوخته بود.

همسر شهید «مجتبی رضایی‌دوست» روایت می‌کند: «چقدر عجیب است که در نگاهِ مجتبی، شهادت نه یک حادثه، که یک «قسمت» بود که گویی او در آن روز، سخاوتمندانه آن را به رفیقش بخشیده بود. او در آن لحظه نمی‌دانست که آن ایثارِ کوچک در تعارف کردنِ یک لقمه، آغازگرِ همان مسیری است که سال‌ها بعد، او را در رکابِ سیدالشهدا (ع) به جایگاهِ حقیقی‌اش رساند.»

همسر شهید «مجتبی رضایی‌دوست» روایت می‌کند: «روز نهم فروردین‌ماه سال ۱۴۰۵، در میانِ غبارِ اندوهِ تشییعِ شهیدِ سرافراز شهید حمید صفری یکی از پاسداران پادگان بیدگنه ملارد، حال و هوای عجیبی حاکم بود. نگاهِ من به همسرِ شهید بود؛ با دو فرزندِ خردسال که در آغوش داشت، اما کوهی از صلابت بود. بی‌اختیار به مجتبی گفتم: «احسنت به این همسر شهید! با این دو بچه کوچک، چقدر با صلابت و قوی قدم برمی‌دارد…»