شهرستان های استان تهران - خاطرات

در یکی از اتاق‌های مخوف زندان الرشید بغداد، پیکر مجروح و عفونیِ اسیری نوزده‌ساله به نام «حیدر گلبازی» رزمنده تخریبچی لشکر نصر از روستای نصرآباد کاشمر، در سکوتی مرگ‌بار و بر اثر بی‌مهری عمدی زندانبانان بعثی، به شهادت رسید. اما روایتی که هم‌اسیران و حتی مأموران عراقی نقل می‌کنند، از کرامتی بی‌نظیر حکایت دارد: بوی تعفن جانکاه زخم‌هایش، در دم، به عطری بهشتی و روح‌افزا تبدیل شد؛ نشانه‌ای که بر والایی مقام این «شهید غریب در اسارت» مهر تأیید زد. این روایت، شرحی است بر زندگی کوتاه و پرافتخار و شهادت مظلومانه جوانی از دیار کاشمر که سرانجام پیکر مطهرش پس از سال‌ها دوری، به آغوش میهن و زادگاهش بازگشت.

یک نوجوان شانزده‌ساله در آستانه زندگی چه رویایی می‌بیند؟ برای مهدی حاج کرمی، متولد اول فروردین ۱۳۴۶، این رویا، ایستادن در خط مقدم دفاع از میهن بود. شهیدی که با وجود ناشنوایی و آسیب های عصبی جدی در راه وطن ایستادگی کرد و با افتخار در اسارت به شهادت رسید.

شهید «سیدعبدالعلی هاشمی‌نسب»، چهره‌ای از ایثارگری‌های گمنام و نخستین روزهای دفاع از میهن است که سرنوشتی غریب و تکرارناشدنی دارد. او که در آستانه جنگ تحمیلی و در گیرودار ناامنی‌های منطقه کردستان به شهادت رسید، نه تنها جان خود را تقدیم کرد، که حتی بازگشت پیکر مطهرش به آغوش میهن نیز میسر نشد و برای همیشه در زمره شهدای مفقودالاثر ثبت شد.

اکبر گلستانی برادر شهید «اصغر گلستانی» می‌گوید: «اصغر علاقه فراوانی به مسجد داشت یک روز قبل از این که به مسجد برود، به من گفت: بیا بیرون بشین من می‌خواهم تکبیر نماز بگویم ومن هم به گفته او عمل کردم. نماز شروع شد و برای اولین بار او با بلندگو تکبیر نماز را گفت. بعد از نماز او دوان دوان پیش من آمد و گفت: داداش جان بگو ببینم من تکبیر راقشنگ گفتم: یا نه؟ و من او را تشویق کردم تا زمانی که او در این مسجد بود تکبیر نماز را می‌گفت.»

خانم‌بالا مهاجر مادر شهید «اصغر گلستانی» روایت می‌کند: «پسرم علاقه بسیاری به نماز، روزه، دعا و نیایش داشت. او عصر‌ها همه‌ی بچه‌های محل را به دور خودش جمع می‌کرد و با اینکه سن بسیار کمی داشت به آنها نماز یاد می‌داد و می‌گفت: هیچ وقت خدا را فراموش نکنیم. در موقعه نماز اولین نفری بود که وارد مسجد می‌شد.»

علی گلستانی پدر شهید «اصغر گلستانی» نقل می‌کند: «روزی با اصغر در خانه خلوت کرده بودیم که اصغر بدون مقدمه شروع کرد برای من از جبهه صحبت کردن، من هم با علاقه حرف‌های او را می‌شنیدم. بعد از این که پسرم حرف‌های زیادی برای من گفته بود، به شوخی گفتم اصغر حالا واقعا می‌روی جبهه می‌جنگید یا این که پشت خاک ریز قایم می‌شوی؟ او هم در جواب من گفت: اگر راست می‌گویی بیا و ببین. خلاصه آنقدر توی گوش من خواند تا این که مرا به جبهه فرستاد.»

الهام مهاجر (دختردایی شهید) روایتی خواندنی از گفته‌های خانم‌بالا مهاجر مادر شهید «اصغر گلستانی» را بیان می‌کند: «روزی اصغر گلستانی پیش مادرش آمد و گفت: بیا برویم مدرسه، معلم می‌خواهد با شما چند کلمه صحبت کند. معلم او گفت: اصغر از من خواهش کرده که از مادرم و پدرم امضاء بگیرید که من به جبهه بروم. من هم با خوشحالی از طرف خودم امضاء دادم و گفتم که باید به پدرش من بگویم.»

شهید «محمد جعفری‌منش» در روایتی از دست‌‌نوشته «شهید فرزانگان» نوشته است: «جائی هستیم که لحظه‌اش را به همه عمر زندگی کردن در شهر خودمان نمی‌فروشیم. ما اسیر هستیم، اسیر خدا قلب ما آکنده از وجود اوست. اینجا عبادت معنا دارد یعنی ما قبلا گفتار داشتیم ولی حالا عمل اینجا نماز شب جمیع است، اینجا ارتباط مستقیم است، اینجا تغییر انسان به تولدی جدید است، همه زندگی به یک طرف، لحظه‌ای در اینجا بودن ارزشی بیشتر دارد، خدا می‌داند اسارت این دنیا را نخواهیم کشید و خدا می‌داند به عشق او به اینجا آمده‌ایم.»

شهید «احمد ارژنگی» در نامه‌ای خطاب به خانواده‌اش نوشت: «ناراحت نباشید من مواظب خودم هستم. مهدی جان گذشته‌ها را فراموش کن و این لطف الهی که به ما شد و یکی از خانواده ما در جبهه شرکت کرد، به برکت قرآن خواندن‌ها و نماز شب‌های شما بود وگرنه من کسی نیستم. مهدی جان مواظب کار‌های محمود باش.»

مجتبی عسکری همرزم شهید «سید محمدرضا دستواره» می‌گوید: «با شهادت ممقانی مسئول بهداری لشکر ۲۷، شهید دستواره می‌گفت: یکی از قدیمی‌ترین رفقامان هم بالاخره رفت ولی ما هنوز زنده‌ایم. بعد سرش را و دست‌هایش به آسمان بلند کرد و فریادی کشید که ۵۰ متر آن طرف‌تر هم اگر صدای گلوله نبود به وضوح شنیده می‌شد. «خدایا خسته شدم پس چرا مرا نمی‌بری؟»