سمنان - خاطرات

برادر شهید «نورالله عزالدین» نقل می‌کند: «گفت: از راه که اومدم، رفتم پیش دوست‌هام یک سری زدم. مادر گفت: دوست‌هات کی‌اند که از مادرت واجب‌ترن؟ گفت: مادر! دوست‌هایی که توی امامزاده یحیی دفن شدن.»

مادر شهید «حسن عرب‌سرهنگی» نقل می‌کند: «گفتم: مادر! اینجا صبح‌ها به زور از خواب بیدارت می‌کنم، اون‌وقت می‌خوای بری جبهه بجنگی؟ هنوز کوچکی. اگه یک وقت خوابت ببره، بعثی‌ها میان اسیرت می‌کنن. گفت: نه! من زرنگم.»

مادر شهید «حمیدرضا عرب» نقل ‌کند: «گفت: وقتی شهید شدم، دلت رو بذار پیش دل حضرت زینب، فوری آروم می‌شی، اصلاً خجالت می‌کشی که گریه کنی و توی سر و صورتت بزنی.»

دوست شهید «محمود عزیزی‌وامرزانی» نقل می‌کند: «گفت: با این وضعیت جنگ، خدا عمری بده که فرزندم را ببینم! ولی فکر کنم هم دیگه رو نمی‌بینیم. می‌خوام لااقل یک یادگاری از خودم براش باقی گذاشته باشم. بهش بگین: گهواره رو بابات برات درست کرده و خیلی دوست داشت تو رو ببینه.»

مادر شهید «حبیب‌الله قلعه‌نوئی» نقل می‌کند: «هروقت می‌خواست به جبهه برود می‌گفتم: مادرجان! من مریضم و تنها، بهتره بیشتر پیشم بمونی! می‌گفت: مادر! الان جبهه واجب تره، باید برم. اگه مانعم بشین چه‌جوری می‌خواین جواب خانم فاطمه زهرا رو بدین؟»

همسر شهید «محمود عزیزی‌وامرزانی» نقل می‌کند: «بعد از شنیدن خبر تولد فرزندمان، درحالی‌که برای عملیات والفجر هشت به خط مقدم می‌رفت، کام دوستانش را با چند حبه قند شیرین کرده بود. به آن‌ها وعدی ضیافت و دادن شیرینی را بعد از بازگشت از جبهه داده بود، اما شهد شیرین شهادت کام خودش را شیرین کرد.»

همسر شهید «حسن چاوشی» نقل می‌کند: «حسن خیلی سریع بیرون می‌رود. روزنامه را پهن می‌کند و نمازش را می‌خواند. یکی دو نفر با خنده‌های تمسخرآمیز او را نگاه می‌کنند. سرش را بالا می‌گیرد و می‌گوید: این رو بهتون بگم و راحتتون کنم. اگه سرم بره، نمازم ترک نمی‌شه.»

هم‌رزم شهید «سید رضی موسوی» نقل می‌کند: « حاج قاسم به سید گفته بود: سید رضی! تو هم پیر شدی! دیگه به درد نمی‌خوری! تو هم باید شهید بشی.»

خواهر شهید «مهدی هادی» نقل می‌کند: «به حال شهدا غبطه می‌خورد. وقتی از آن‌ها یاد می‌کرد، می‌گفت: «خوشا به حالشون که رفتن و ما جا موندیم. می‌شه یک روز شهادت نصیب ما هم بشه!»

مادر شهید «حسن خادمیان‌وامرزانی» نقل می‌کند: «بچه‌های‌مان قدونیم قد بودند. بین‌شان از کلاس اول تا پنجم می‌توانستی پیدا کنی. حسن اول بود؛ هم در کلاس، هم در بخشندگی.»