البرز - خاطره شهدا

فیلم تاریخ شفاهی شهید علی حاج حسن با روایت پدرش منتشر شد. پدر این شهید بزرگوار از ذوق و شوق وصف‌ناشدنی فرزندش برای حضور در جبهه می‌گوید و او را انسانی مردمی، ملت‌دوست و پهلوان توصیف می‌کند.

«آنچه در این ویدئو می‌بینید، روایتی صمیمی از زخم‌هایی است که هرگز التیام نیافتند و خاطراتی که هیچ‌گاه کهنه نشدند. یعقوبعلی عسگری، از روزهای پرغبار جنگ تا لحظه‌ای که [ اشاره به اتفاق خاص در ویدئو ]، با زبانی ساده و دلنشین، قصه‌ی خود را برای تاریخ روایت می‌کند.»

جانباز همایون شولی‌چهارلنگی با اشاره به تأثیرپذیری نسل خود از منویات بنیانگذار کبیر انقلاب اسلامی می‌گوید: «امام گفته بود به جبهه برویم؛ ما هم با فرمان ایشان راهی میدان شدیم. آنچه برای ما اصالت داشت، اسلام بود و همین نگاه دینی بود که مسیر زندگی‌ام را برای همیشه دگرگون کرد.» این بخشی از خاطرات شفاهی رزمنده‌ای است که حضور در جبهه را نه یک انتخاب، که یک تکلیف الهی می‌داند.

در این گفت‌وگو، از روزهای دشوار اما پرافتخارِ جنگ، همراهی با همرزمان شهیدش، لحظه‌های ناب ایمان و شجاعت، و نیز از رنجِ جسمیِ جانبازی و پایداریِ پس از جنگ سخن خواهد گفت. این مصاحبه، گامی است در جهتِ ثبت و انتقالِ گنجینۀ تمام‌نشدنیِ دفاع مقدس، که به فرمودۀ مقام معظم رهبری، ارزنده‌ترین یادگارانِ آن، جانبازانِ عزیز هستند

احمد شاهدی، هم‌کلاسی و دوست صمیمی شهید علی آقازاده، از مهر و دلسوزی این شهید والامقام در دوران مدرسه و نیز آخرین دیدارشان پیش از اعزام به جبهه می‌گوید؛ خاطراتی که امروز چون گوهری ماندگار از آن شهید بزرگوار بر دل‌ها نشسته است.

مدیرروستا در خاطره‌ای از روزهای تلخ وداع با شهدای نخبه هوافضا، روایت می‌کند چگونه پیکر شهید محسن سوری، سومین عضو یک جمع دوستانه، یک ماه پس از شهادت دو دوست نزدیکش در معراج شهدا تشییع شد؛ رفاقتی که از بین‌الحرمین تا امام‌زاده محمد کرج ادامه یافت.

خاطراتی از پایداری، ایمان و شجاعت یک جوان انقلابی که سرانجام در 22 بهمن 57، در آستانه پیروزی انقلاب اسلامی به شهادت رسید.

یک روز قبل از اعزام، استخاره‌اش بشارت شهادت داد و خوابش زمان دقیق آن را پیش‌بینی کرد. سرانجام شهید بهروز آقاعلی‌اکبری، در چهارم بهمن ۶۵ و درست در پانزدهمین روز پس از آن خواب، هنگامی که برای نجات رزمنده‌ای زخمی از آمبولانس پیاده شد، با اصابت ترکش به گردن در منطقه شلمچه به آرزویش رسید.

مادر می‌گوید: «در رور تشییع من روی مزارش رفتم و گفتم: مهدی راحت بخواب كه نمی گذارم تفنگ تو را زمین بگذارند.»

خانم لیلای اکبری در خاطره‌ای معنوی نقل می‌کند: شهید ولی اکبری قرقرک در خواب به پدربزرگش بشارت داد که «مشکل مسکن خانواده تمام شده است» و یک ماه بعد، راه‌حلی غیرمنتظره پیش آمد.