کردستان - خاطرات

پدر شهید رامیار مرادپور از فرزندش به عنوان انسانی صبور، باادب، قانع و ازخودگذشته یاد می‌کند؛ جوانی که به حرفه مکانیکی علاقه زیادی داشت و حتی در زمان بیماری نیز برای کمک به دوستان و آشنایان، خود را به جاده می‌رساند.

فرزند شهید جمیل جهانی هنوز آخرین صبحی را که پدرش از خانه خارج شد، به‌خوبی به خاطر دارد؛ صبحی که بی‌قراری مادر و سفارش‌های پدر به فرزندانش، حال و هوای متفاوتی به خانه داده بود. چند ساعت بعد، در میان پیکر شهدای میدان سپاه مریوان، تنها یک بادگیر و یک جفت جوراب کافی بود تا فرزند، حقیقت تلخ شهادت پدرش را باور کند.

همسر شهید محسن حسابی با روایت خاطره‌ای از روز‌های پایانی زندگی مشترکشان می‌گوید: شهید در آخرین دوره پدافند خود در کاشان، روسری مشکی‌رنگی برای او به سوغات آورد و با تأکید گفت این هدیه را با نذر و نیتی خاص تهیه کرده است؛ هدیه‌ای که پس از شهادتش، به یادگاری ماندگار از او تبدیل شد.

همسر شهید حاج محمدهادی ثقفی از خوابی می‌گوید که شهید حدود یک ماه پیش از شهادتش درباره حاج قاسم دیده بود؛ خوابی که پس از بیدار شدن دوباره تکرار شد و با جمله‌ای ماندگار پایان یافت: «اگر ما نرویم، پس چه کسی برود؟»

همسر شهید مهدی غفاری با روایت خاطره‌ای از روز‌های پایانی زندگی همسرش گفت: شهید غفاری پس از بازگشت از نماز جماعت، پرونده یک کودک بی‌سرپرست را به عهده گرفته بود و هر ماه مبلغی برای حمایت از او اختصاص می‌داد؛ اقدامی که نشان‌دهنده روحیه نوع‌دوستی و خدمت بی‌منت این شهید والامقام بود.

همسر شهید محمدمهدی قنبری با روایت خاطره‌ای از روز‌های محرم، از ارادت عمیق این شهید به حضرت اباعبدالله الحسین (ع) می‌گوید؛ ارادتی که از نوجوانی با خادمی در هیئت آغاز شد و تا آخرین روز‌های زندگی‌اش ادامه داشت، تا جایی که نخستین محرم حضور فرزندش را نیز در کنار خدمت به عزاداران سیدالشهدا (ع) سپری کرد.

پدر و مادر شهیده فریماه مفاخری، دانش‌آموز کردستانی پایه ششم، دردناک‌ترین لحظات زندگی را پس از حمله جنون‌آمیز رژیم صهیونیستی به دبستان «شجره طیّبه» میناب روایت می‌کنند؛ حمله‌ای که در نهم اسفندماه منجر به شهادت این دختر معصوم و صدها دانش‌آموز دیگر شد.

شهید «غلامعلی بیدی» در وصیت نامه خود اینگونه آورده است: سلام بر امام خمینى تنها رهبرى که ما بعد از پیامبران و ائمه اطهار از جهل و گمراهى وفساد به صراط مستقیم هدایت کرد و اسلام واقعى را به ما نشان داد و ما را به خود آورد و خداییمان کرد.

برادر شهید «عثمان کریم پناه» می‌گوید خیلی بی تاب برادرم بود، شبی خواب دیدم پیشم آمد و گفت: چرا ناراحتی و گریه می‌کنی در حالیکه باید خوشحال باشی که من سعادتمند شدم و به آرزویم رسیده ام.

آنچه به روستای «ابراهیم آباد» جلوه جاودانگی بخشیده است، مزار سیزده شهید دلاور است که در دفاع از انقلاب اسلامی، عاشقانه گام در میدان مبارزه نهادند و در مقابله با عناصر ضد انقلاب و رژیم پلید بعث، جان را برای باروری و پایداری درخت انقلاب اسلامی تقدیم کردند.