گلستان - مصاحبه

برجسته‌ترین ویژگی آزادگان، «صبر همراه با عزت‌مندی» است؛ خصلتی که امروز بیش از هر زمان دیگری به آن نیازمندیم. آزادگان ما در سخت‌ترین شرایط دوران اسارت، در برابر ناملایمات سر خم نکردند و اجازه ندادند، فشار‌های جسمی و روحی، آرمان‌های انقلاب و هویت ملی‌شان را متزلزل کند.

آزاده و جانباز ۳۰ درصد «رضا ولی ئی» می‌گوید: ما که روزگار سخت جبهه و رنج اسارت را با تمام وجود لمس کرده‌ایم، نیک می‌دانیم که این امنیت و آرامش، تنها یک اتفاق ساده نیست؛ بلکه حاصل پرداختن بهایی بسیار سنگین است که با خون شهیدان و جان جانبازان پرداخت شده است. امروز، در میانه‌ی این حوادث و آزمون‌های پی‌درپی، وظیفه‌ی ما فراتر از حفظ امنیت، پاسداری از آن میراث گران‌سنگی است که به خون عزیزانمان نوشته شده است.

از آن لحظه به بعد، تازه معنای آن تماس آخر را فهمیدم؛ آن خنده‌ها، آن آرامش، آن یک ساعت گفت‌وگوی متفاوت و آن وعده بازگشت. انگار مهدی‌جان خودش می‌دانست که سفرش به پایان رسیده و وقت پرواز رسیده است. او گفته بود «فردا برمی‌گردم خانه» و راست هم گفته بود؛ فقط خانه‌ای که او به آن بازگشت، دیگر این خانه کوچک زمینی نبود، بلکه مأمن ابدی مردی بود که سال‌ها دلش برای شهادت می‌تپید.

یدالله همواره چهره‌ای خندان و سیمایی پرنشاط داشت. روزی با همان لبخند همیشگی‌اش رو به من کرد و گفت: «مادر، اگر روزی شهید شوم، تو چه خواهی کرد؟» نگاهش کردم و با قلبی آرام گفتم: «مادر جان، من راضی‌ام به رضای خدا؛ هرچه او مقدر کند، همان است.»

شهدای مدافع حرم را باید ادامه‌دهندگان همان مکتبی دانست، که در دوران دفاع مقدس فرزندان این ملت را به میدان دفاع از دین، وطن و ارزش‌های انسانی کشاند. تفاوت در جغرافیای میدان است، اما حقیقت همان حقیقت است. دفاع از مظلوم، ایستادگی در برابر ظلم و نپذیرفتن سلطه جریان‌های تکفیری و تروریستی.

چندی بعد از مراسم خاکسپاری، فرزین به خوابم آمد؛ با همان چهره آرام و مهربانش رو به من کرد و گفت: «چرا غصه می‌خوری و این‌طور بی‌قراری می‌کنی؟ ببین، من توانستم نجات پیدا کنم و زنده‌ام…» این رؤیای صادقانه، مرهمی شد بر دل بی‌قرارم تا باور کنم، که شهدا زنده‌اند و نزد پروردگارشان روزی می‌خورند.

اربعین حسینی، بزرگ‌ترین اجتماع عاشقان و دلدادگان اهل‌بیت (ع) و جلوه‌ای بی‌بدیل از ایمان، وحدت، ایثار و خدمت است. امروز راهپیمایی اربعین تنها یک مراسم مذهبی نیست، بلکه نمایش اقتدار جبهه حق، همبستگی امت اسلامی و استمرار نهضت عاشوراست.

نهم اسفند، غوغای جنگ در دل اقیانوس برپا شد. چند روزی در بی‌خبری مطلق گذشت؛ انگار دنیا برای ما متوقف شده بود. بعد از آن سه روز پر از اضطراب، بالاخره خودش تماس گرفت. صدایش آرام بود، انگار می‌خواست تمام نگرانی‌های ما را از دل بردارد. گفت: «نترسید، حال ما خوب است، من صحیح و سالم هستم و داریم به سمت خانه برمی‌گردیم.» این آخرین جملاتی بود که از امید شنیدیم. فردای آن روز، چهارشنبه سیزدهم اسفند ماه، ناو «دنا»، همان‌جایی که امید ما در آن خدمت می‌کرد، در آب‌های اقیانوس مورد اصابت زیردریایی‌های دشمن قرار گرفت.

در آن لحظه‌ی عجیب، فهمیدم که خداوند حاجت من را از زبان شهید «مهدی عالی» شنیده است. دو روز بعد، با خبر رسیدن پیکر، یقین کردم که پسرم بالاخره به آرزوی دیرینه‌اش رسیده است؛ پسری که از کودکی تا لحظه‌ی رفتن، همیشه با لبخند می‌گفت: دعا کنید شهید شوم.

سیدمهدی در روستا برنامه‌ای به نام «آبروی محله» راه انداخته بود. برای شهدای هر محله مراسم می‌گرفت، یادواره برگزار می‌کرد و نمی‌گذاشت نامشان فراموش شود. همیشه می‌گفت هر محله‌ای به شهیدش افتخار می‌کند و شهید، آبروی آن محله است. حالا خود سیدمهدی آبروی یک محله و روستا شده است.