گلستان - زندگی نامه/وصایا

گویی تقدیر لحظات پایانی این حماسه را رقم می‌زد؛ در آخرین تماس، او که آرامشی آسمانی در صدایش موج می‌زد، با جملاتی که بوی وداع و وصیت می‌داد، از مادرش طلب رضایت کرد؛ گویی پرده‌ها کنار رفته بود و او عطر شهادت را استشمام می‌کرد.

شهید حسن کریم‌آبادی در بخشی از وصیت‌نامه خود با تمسک به کلام نورانی مولا علی (ع) در نهج‌البلاغه، بر تداوم راه ولایت، ایستادگی در برابر منافقین و حفظ حجاب به عنوان سلاحی برنده‌تر از خون شهید تأکید کرده است.

حسن در عملیات‌های سرنوشت‌ساز دفاع مقدس، از جمله والفجر، بدر و قدس حضوری مؤثر و فعال داشت. او با وجود سن کم، به عنوان یکی از شجاع‌ترین نیرو‌های واحد اطلاعات-عملیات لشکر ویژه ۲۵ کربلا شناخته می‌شد و تقوا، اخلاص و بی‌باکی‌اش زبانزد همرزمان و فرماندهان بود.

در این موقع امیدم از همه‌ی شصت نفر قطع شد. سر را به طرف آسمان بلند کردم و گفتم: «خدایا! دیگر از دست ما کاری ساخته نیست، خودت یک علاجی بکن. یا حجت بن الحسن (عج)‌ای مهدی موعود (عج) سربازانت را خودت یاری کن.»

یکی از کار‌های زیبایش، کشیدن تصویر مرحوم آیت‌الله طالقانی روی شیشه بود. با رنگ گواش هم جمله‌ای نوشته بود، که هنوز در ذهنم مانده است: «هر کس روبه‌روی این انقلاب بایستد، باید هلاک شود.»

در نامه‌های سردار شهید «حسن امام دوست» می‌خوانیم: سخن از عشق و عاشقی و پرواز ملکوتی، پرواز از این تن خاکی پرواز از این بند و قفس دست و پاگیر، پرواز به سوی تنها معشوق و تنها معبود یگانه مقصد و یگانه مقصود، که اگر نبود اجل معین الهی، حتی چشم برهم زنی آرام نمی‌گرفت و پر نمی‌کشید.

من هم به نوبه خودم درس مبارزه و جهاد را از آقا و سرورمان امام حسین علیه الاسلام آموختم. آموختم که زندگی مادی نکبت بار است ما باید به سراغ مرگ برویم نه اینکه مرگ به سراغ ما آید. زیرا انسان یکبار بیشتر نمی‌میرد پس چه بهتر که این زندگی با شهادت در راه خدا پایان یابد.

او بعد از هر بار که دوران مأموریتش در جبهه تمام می‌شد و به خانه برمی‌گشت، پس از مدت کوتاهی مجدداً به جبهه می‌رفت و می‌گفت: من مثل ماهی که از آب بیرون افتاده، نمی‌توانم دوری از فضای جبهه را تحمل کنم.

من فریاد زدم: پسرخاله تو هستی؟ معلوم هست چکار می‌کنی؟ نزدیک بود تو را بزنم؟ گفت: رفته بودم مین‌های که دشمن روبروی ما کار گذاشته بود را خنثی کنم. چند تا مین هم آوردم تا شما شناسایی کنید که چه مین‌هایی کار گذاشته‌اند. گفتم: از کجا رفتی؟ که من تو را ندیدم؟ گفت: از طرف نیرو‌های ارتش. علی اینگونه شجاعت و دلیری و اخلاصی داشت که هرگز فراموش نمی‌کنم.

این روحیه بخشش و دستگیری از نیازمندان، تنها به همان روز محدود نمی‌شد. شهید در تمام زندگی‌اش اهل کمک و انفاق بود و همیشه ما را نیز به یاری رساندن به مستمندان سفارش می‌کرد.