البرز - زندگینامه و خاطرات

شهید علی آذرگشب گندم‌آباد که از نوجوانی برای کمک به خانواده در بازار گل‌فروشی کار می‌کرد، در روزهای انقلاب به صف مبارزان پیوست و پس از آغاز جنگ تحمیلی، راهی جبهه شد. او سوم آبان ۱۳۵۹ در منطقه سرپل‌ذهاب به شهادت رسید و پیکرش در گلزار شهدای امامزاده محمد (ع) کرج آرام گرفت.

مادرش او را نه‌تنها یک فرزند، که تکیه‌گاهی برای روزهای سخت می‌داند؛ جوانی که در کنار حرفه لوله‌کشی و نان حلال، درسِ اخلاق را در عمل به اطرافیانش می‌آموخت. روایتِ «بتول حسین‌پور صابری» از پسرش شهید علی آذریان، حکایت جوانی است که پیش از آنکه راهی میدان‌های نبرد در سومار شود، در میدانِ مهرورزی به خانواده و همسایگان، سربلند بود.

«گاهی ایمانِ یک مادر، فراتر از تقدیر می‌رود و مرزهای ناممکن را درهم می‌شکند. برای مادرِ شهید «علی آذریان»، ورق زدنِ خاطراتِ کودکیِ فرزندش، تنها بازخوانیِ یک حادثه ساده نیست؛ بلکه مرورِ روزهایی است که «علی» در سایهٔ معجزه و لطفِ الهی، از دلِ شعله‌های آتش و بسترِ بیماری‌های سخت، جان سالم به در برد تا برای پروازی بزرگ‌تر در آسمانِ سومار آماده شود. این روایتی است از بندِ دلی که به تقدیرِ الهی گره خورده بود.»

شهید علی آذریان، رزمنده‌ای مؤمن، خوش‌رو و مهربان، در نخستین ماه‌های جنگ تحمیلی راهی جبهه‌های دفاع از میهن شد و پس از دو ماه حضور در مناطق عملیاتی، در ۲۸ آبان سال ۱۳۵۹ با اصابت خمپاره به سنگرش در منطقه سومار به شهادت رسید.

او تک‌فرزند بود، پدری بیمار داشت و از نوجوانی بار سرپرستی خانواده بر دوشش افتاد. می‌توانست با معافیت از خدمت، زندگی راحت‌تری برای خود بسازد، اما راه دیگری را انتخاب کرد؛ راهی که او را از سمپاشی داوطلبانه خانه‌های روستا در دوران کرونا به یگان هوافضای سپاه در اشتهارد رساند. شهید مهدی ایران‌دوست، متولد چهارم تیرماه ۱۳۸۳ در روستای احمدآباد قزوین، در یازدهم اسفندماه ۱۴۰۴ در سومین روز جنگ تحمیلی دشمن صهیونیستی-آمریکایی، در محل هوافضای سپاه در اشتهارد به شهادت رسید. عموی او می‌گوید مهدی همیشه در طلب شهادت بود و حتی در صفحه سفید اول قرآنش نوشته بود؛ همان قرآنی که حالا یادگاری از پسری است که خواب شهادت را دیده بود و از شهید حججی پرسیده بود: «من کی شهید می‌شوم؟»

او از چهارده‌سالگی در گشت‌های شهری بسیج حاضر بود و مادرش هر لحظه منتظر خبر شهادت یا مجروحیتش بود. شهید عرفان فرمانی فاخر، متولد پنجم دی‌ماه ۱۳۸۲ در همدان، پس از سربازی به سپاه پیوست و پاسداری را برگزید؛ همان راهی که سال‌ها در پی آن بود. او در فایلی صوتی گفته بود «من روی توپ شهید می‌شوم» و سرانجام در شامگاه یکشنبه دهم اسفند ۱۴۰۴، با حمله موشکی رژیم صهیونیستی-آمریکایی به ساختمان محل خدمتش در هوافضای اشتهارد، به شهادت رسید.

فارغ‌التحصیل نقشه‌برداری بود و در مهندسی عمران و محاسبات توانایی چشمگیری داشت. مدتی کوتاه در نظارت بر ساخت‌وسازها کار کرد، اما عشق به خدمت در لباس سپاه او را به هوافضا رساند؛ جایی که در سامانه‌های تخصصی رادار و GPS مهارت یافت و دانشش را به دیگران منتقل کرد. او که در جنگ دوازده‌روزه نیز مجروح شده بود، بی‌آنکه خانواده‌اش از آسیب‌دیدگی‌اش باخبر شوند، سرانجام در حمله به محل خدمتش در اشتهارد به شهادت رسید.

او زندگی‌اش را با عشق به اهل‌بیت (ع) آغاز کرد و با همان عشق، به عرش رسید. اصغر جعفری، جوانی که در میانه‌ی مسئولیت‌های خانوادگی و عشق به فرزندانش، همواره چشم به سوی آرزوی بزرگتر داشت. او که در سال‌های پیاپی، یادِ حضرت رقیه (س) را در خانه زنده نگه داشته بود، در شبِ ضربت خوردنِ مولای کائنات، با لبخندی که همسرش آن را «لبخندِ شهدا» خواند، در حالِ سجده، به لقای حق شتافت.

او که در میانِ جمع، با طبعِ لطیف و شوخ‌طبعی خود، لبخند بر لبان همه می‌نشاند، در خلوتِ خود، با آیاتِ قرآن در پیِ معنای حقیقت بود. منصور قدیانلو، جوانی که هم در آهنگری، آهن را شکل می‌داد و هم در مسیرِ ایمان، روحِ خود را صیقل می‌داد، در لحظه‌ای که نیاز به انسانیت بیش از هر چیز احساس می‌شد، برای نجاتِ هم‌رزمانش از میانِ شعله‌ها و سنگ‌ها گذشت. روایتِ شهادتِ او، روایتِ ایثار در اوجِ گرسنگی و تشنگی و در لحظه‌ی انتظار برای افطار است.

سرهنگ شهید «پرویز کریمی»، از زبده‌ترین افسران نهاجا و ستاد کل نیروهای مسلح و از مدافعان حریم ولایت بود که تمام سال‌های خدمت خطیرش را در اوج رازداری، اخلاص و گمنامی سپری کرد. این نظامی نخبه و متعهد همدانی که خدمت حرفه‌ای خود را از پایگاه شکاری شهید نوژه آغاز کرده و به دلیل عملکرد درخشان به مأموریت حفاظت و استقرار در بیت رهبری برگزیده شده بود، در نهم اسفندماه ۱۴۰۴، هم‌زمان با نخستین روز تجاوز رژیم صهیونیستی و آمریکا موسوم به «جنگ رمضان»، در جریان حمله کینه‌توزانه به مقر بیت رهبری به فیض عظیم شهادت نائل آمد و برگ زرین دیگری بر سند ایستادگی ارتش غیرتمند جمهوری اسلامی ایران افزود.