البرز - گفتگوی اختصاصی

«حسین ذوالفقاری، مردی که نامش با تعهد و اخلاص گره خورده بود، در جریان بمباران زندان اوین در تیرماه ۱۴۰۴ به آرزوی دیرینه‌اش رسید. او که حتی شکستگی دست هم نتوانست مانع حضورش در محل خدمت در روزهای پرالتهاب جنگ شود، در آخرین تماس تلفنی، خانواده‌اش را به صبر و ایستادگی سفارش کرد. در این گفت‌وگو، «سهیلا کاوندی» همسر شهید، پرده از زوایای پنهان زندگی مردی برمی‌دارد که میان مهربانی‌های پدرانه در خانه و اقتدارِ وظیفه‌شناسی در محل کار، پلی از جنس نور به سوی آسمان زد.»

«سحر ناظریان» همسر شهید والامقام مجتبی امیدی، شهید حمله رژیم صهیونیستی به زندان اوین، از مردی روایت می‌کند که از سال‌ها پیش آرزوی شهادت را در دل داشت و زندگی‌اش را با ایمان، مردم‌داری، عشق به اهل‌بیت(ع) و خدمت به خانواده و جامعه معنا کرده بود. او می‌گوید: «همسرم همیشه می‌گفت: دعا کن شهید شوم؛ شهادت برای او یک آرزو نبود، سبک زندگی‌اش بود.»

اعظم صمدی همسر شهید مرتضی جمالی‌فشی در روایت زندگی مشترک خود، از مردی می‌گوید که از نخستین دیدار، خدمت به مردم و بسیج را رسالت زندگی‌اش می‌دانست و سال‌ها با همان عهد و اخلاص زیست تا سرانجام در جریان جنگ ۱۲ روزه، با شهادت، مزد سال‌ها مجاهدت خاموش خود را گرفت. این روایت، داستان زندگی زنی است که از همان ابتدا می‌دانست باید سهم بزرگی از زندگی‌اش را با انتظار، صبر و ایمان قسمت کند.

«شهید حمیدرضا (سجاد) ادیبی همیشه می‌گفت: “الان زمان کار کردن و تلاش برای کشور است، نه شهادت”. او رفت تا ثابت کند حتی در اوجِ خدمت به وطن، می‌توان به عاقبت‌به‌خیریِ شهادت رسید. در این گفتگو، همسر شهید ادیبی از دغدغه‌های این نخبه‌ی شهید، لحظه‌های دشوارِ آخرین خداحافظی در جنگ دوازده‌روزه و صبوری‌اش برای بزرگ کردن دو یادگارِ شهید می‌گوید.»

رقیه بستاوند همسر شهید رضا بوسلیک در گفت‌وگو با نوید شاهد می‌گوید: «هنوز هم باور اینکه او دیگر در خانه نیست، برایم سخت است؛ اما آرامشی که در رفتارش بود، نوید پروازی قریب‌الوقوع را می‌داد. رقیه بستاوند، همسر شهید رضا بوسلیک، از روزهایی می‌گوید که همسرش گویی با الهامی غیبی، از صبحانه آخر و مزار خالی‌اش در گلزار شهدا برایش گفته بود. او روایت ۲۸ سال زندگی مشترک با مردی را بازگو می‌کند که در راه خدمت به نظام در مجلس شورای اسلامی، در حادثه موشکی صدا و سیما، به آرزوی دیرینه‌اش رسید.»

همسر شهید میرزایی، از شهدای جنگ ۱۲ روزه، در گفت‌وگویی صمیمی از روزهای سخت اما شیرین آغاز زندگی مشترک، ویژگی‌های اخلاقی بی‌نظیر همسرش، نظم و انضباط مثال‌زدنی و عشق او به عبادت و خدمت به مردم گفت. روایتی که نشان می‌دهد چگونه یک انسان متواضع و نظامی‌وار، تا آخرین لحظات بر اصول و ارزش‌هایش پایدار ماند.

دکتر علی محمدیان، معاون فرهنگی و آموزشی بنیاد شهید البرز در گفت‌گو با نوید شاهد به مناسبت هفته حجاب و عفاف بیان می‌کند: «شهدا حجاب را «جهاد زنانه» و مایه عزت جامعه می‌دانستند و ارزش آن را بالاتر از مقام شهادت خود برمی‌شمردند. به گفته وی، عمل به وصیت شهدا در حوزه حجاب و عفاف، امروز بزرگترین تکریم آن عزیزان است.»

زهرا نظام، همسر شهید والامقام «اکبر عنایتی»، در نخستین سالگرد شهادت همسرش، ضمن تأکید بر رسالت سنگین خانواده شهدا برای حفظ آرمان‌های انقلاب، تصریح کرد که تربیت فرزندانی انقلابی و تبیین سیره شهدا برای نسل جوان، بهترین راه برای خنثی‌سازی توطئه‌های دشمن است.

گاهی شناسنامه، فقط ورقِ کاغذی است که در جیب داریم، اما در میدانِ مبارزه، «وطن» تعریفِ دیگری دارد؛ وطن جایی است که باید از حرمِ اهل‌بیت دفاع کرد. حاج سید حسین توکلی، پدری که ریشه‌هایش در کوه‌های دایکندی افغانستان است و جانش با استقامت در برابرِ کفر گره خورده، برای ما از مرزهایی می‌گوید که با خونِ پسرش، «سید محمد»، برای همیشه برداشته شد. او که خود روزگاری طعمِ تلخِ اسارت و شکنجه در جنگ‌های گروهی را چشیده، حالا با نگاهی نافذ به قابِ عکسِ پسرِ هجده‌ساله‌اش می‌نگرد و بی‌پروا می‌گوید که برای ایستادن در برابرِ ظلم، پاسپورت اهمیتی ندارد؛ وقتی پای دفاع از حق در میان باشد، سوریه و افغانستان فرقی نمی‌کند؛ هرجا که ندای مظلومی بلند است، سرزمینِ غیرت همان‌جاست.

گاهی در میانِ سادگیِ خانه‌هایی که دیوارهایش با قابِ عکسِ شهدا تزئین شده، حقیقتی بزرگ نهفته است. در ایامِ پرنورِ عیدِ غدیر، مهمانِ کلامِ مردی هستیم که تواضع در تمامِ وجودش موج می‌زند. حاج‌آقا سید علی‌اصغر دهقان، پدری از تبارِ سادات، وقتی از روزهای رفتنِ پسرش می‌گوید، نه ادعایِ بزرگ‌مردی دارد و نه از سهمِ خود در این حماسه حرفی می‌زند. او با لبخندی که عمقِ رضایتِ قلبی را در آن می‌توان دید، معتقد است این مسیرِ آسمانی را تنها فرزندش انتخاب کرده و او در این میان، تنها پدری بوده که به این انتخاب، از تهِ دل «افتخار» کرده است. این، روایتِ پدری است که «سید علی»اش را در راهِ ولایت فدا کرد تا نامش در تاریخِ غدیری‌ها جاودانه شود.