البرز - گفتگوی اختصاصی

«در تقویم، نامش «روز سرباز» است؛ اما برای مادرانی که پوتین‌های فرزندشان، تنها یادگارِ روزهایِ بی‌قراری‌ست، هر روز، روزِ انتظار است. علیرضا خلج، سربازِ دهه هشتادی که از آرزویِ سربازی برای «امام زمان (عج)» تا پروازِ ابدی‌اش، راهی جز مسیرِ نورانیِ شهدا نپیمود، امروز روایتِ سربازی است که پیش از رفتن، وعده‌ی سربلندیِ مادرش را داده بود؛ روایتی از جنسِ اشک و افتخار در گفت‌وگو با مادری که خود، داغِ پدر را بر سینه داشت و حالا، راویِ داغِ فرزندِ شهیدش است.»

علیرضا در پنجم مهرماه سال ۱۳۸۰ چشم به جهان گشود؛ پسری شاد و پرجنب‌وجوش که از کودکی دل‌بسته زیارت، خانواده و ارتباط با دیگران بود و در نوجوانی آرام‌تر شد، اما مهر و محبتش به اطرافیان همچنان پررنگ ماند. مادرش می‌گوید علی‌رضا در سال‌های پایانی عمرش تغییر عجیبی کرده بود؛ نمازهای طولانی، خلوت با خدا، انس با شهدا و حضور در فعالیت‌های جهادی، گویی او را به مقصدی نزدیک می‌کرد که خودش از آن خبر داشت. او در حالی به شهادت رسید که آرزوی پیوستن به شهدا را بارها بر زبان آورده و در دفترش از حال و هوای این روزهایش نوشته بود. اکنون مادر، با دلتنگی برای صدای خنده‌های بلند پسرش، می‌گوید: «علیرضا امانت خداوند نزد من بود و حالا با افتخار و مقام شهادت به سوی خدایش بازگشت.»

همسر شهید مدافع وطن «غلامرضا اوجانی» با تبیین روحیات، اخلاق حسنه و تکه‌کلام همیشگی شهید که می‌گفت «شهر دست صاحبشه»، به تشریح همراهی کوتاه اما سرشار از درس‌های اخلاقی خود با این پاسدار فداکار پرداخت و شهادت او را اجابت یک عمر دعای خالصانه در خلوت دانست.

فاطمه‌سادات نصیری، همسر شهید محمد توسلیان، از روزهایی می‌گوید که همسرش از همان ابتدای زندگی مشترک، آرزوی سربازی امام زمان(عج) و شهادت را در دل داشت. او روایت می‌کند: «در بین‌الحرمین از من خواست از ته قلبم برای شهادتش دعا کنم. می‌گفت آرزوی من شهادت است.» همسر شهید همچنین از پایبندی محمد به نماز، وضو و دغدغه همیشگی‌اش برای تربیت دخترشان می‌گوید؛ مردی که سرانجام در ۲۴ خرداد ۱۴۰۴ به آرزوی دیرینه‌اش رسید.

در تمام آن لحظاتی که سایه سنگین جنگ بر زندگی‌مان گسترده بود، او گویی در جهانی دیگر سیر می‌کرد. وقتی از همسر شهید عبدی درباره دوران سخت جدایی می‌پرسم، بغضش را با یادآوری یک اصل همیشگی فرو می‌خورد: “او در اوج سختی‌ها، تنها به فکر میهن بود.” این روایتی است از نگاه زنی که معنای واقعی ایثار را در کنار مردی یافت که “وطن” را بر “خود” مقدم شمرده بود.

گوشی‌اش را روی سینه‌اش گذاشته بود و مداحی گوش می‌داد؛ رو کرد به من و گفت: مامان بلند شو یه شربت شهادت برام درست کن! گفتم مادر، چطور دلت میاد، من برات آرزوها دارم؛ اما او فقط شروع کرد به خندیدن…” مادر شهید «محمدیاسین بسحاق» با این خاطره، پرده از اشتیاق بی‌پایان فرزندش برای پرواز برمی‌دارد. او در گفت‌وگو با نوید شاهد البرز روایتی تکان‌دهنده از روزهای مقاومت، آخرین نگاه و خداحافظی یاسین در صبح حادثه و داغ غریبانه مفقودالاثر ماندن پیکر میوه دلش را به تصویر می‌کشد.

در این گزارشِ اختصاصیِ «نوید شاهد»، پایِ صحبت‌های همسرِ شهید رحیم بسحاق نشسته‌ایم تا از مردی بگوییم که نه تنها در محیطِ کارِ صنعتی‌اش، بلکه در چهاردیواریِ خانه‌اش، با اخلاق، احترام و مشورت، پایه‌هایِ یک زندگیِ سعادتمند را بنا کرد؛ روایتی از مردی که تکیه‌گاه بود، اما هرگز سایه‌اش را بر روی هیچ‌کس سنگین نکرد.

ما هیچ‌وقت با هم قهر نکردیم؛ چون حامد قبل از آنکه مردِ میدان‌های نبرد باشد، مردِ خانه‌مان بود؛ کسی که در ۴۸ ساعت مرخصی‌اش، حتی اجازه نمی‌داد ذره‌ای خستگی کارهای خانه را حس کنم. این گفت‌وگو، شرحِ دلتنگی‌های من و امیرمحمد است برای پدری که فوتبالِ زیر بارانش، نقشه کشیدن‌های پدر و پسری‌اش برای خرید، و نجواهای شهادت‌طلبانه‌اش، حالا تنها سرمایه‌یِ زندگیِ ماست.

او همیشه می‌گفت تو خیلی خوشبختی، همسرِ یک مردِ مؤمن هستی؛ اما نمی‌دانستم قرار است این خوشبختی را در اشکِ شوقِ شهادت تجربه کنم. از همان روزهایی که در یادواره‌ها با هم آشنا شدیم، می‌دانستم مسیرش با من متفاوت است. او در میانه‌یِ وظایفِ سنگینِ سپاه، همیشه برای خدا راهی باز می‌گشت و در نهایت، در اوجِ خدمت، به میعادِ ابدی رسید.

روایتی از 10 سال زندگی عاشقانه؛ وقتی محمد از «فردای نبودن» می‌گفت و همسرش در سکوتِ دو ماهِ پایانی، بوی شهادت را حس می‌کرد. این گفت‌وگو، مرور خاطرات همسر شهید «محمد قائم‌پناه» از مردی است که آرزوی شهادت را در گوش فرزندانش زمزمه می‌کرد.