مازندران - زندگينامه شهيد

خلبانی که به اعتراف خودش ۱۲ بار مأموریت موفق آمیز در ایران داشت اسیر و به دست رزمندگان اسلام می‌افتد، در این ارتباط برایش جایزه در نظر گرفته شد ولی او معتقد بود جایزه را باید از خدا گرفت.

شهید «جعفر سپهری» از بدو خدمت افسری خود در مشاغل حساس منصوب و خدمات وی چشمگیر بود و بدون هیچ توجهی به مسایل و منافع شخصی در نهایت ایثار و جانبازی به طورمستمر و شبانه روزی در هدایت عملیات یگان‌های ژاندارمری کوشا بود.

مادر و پدر شهید نصرالله حسن‌نژاد از آخرین روز‌های زندگی فرزندشان، خاطره آخرین نامه و پیراهنی که پس از مجروحیت برایش فرستادند و لحظه تلخ شناسایی پیکر او در سردخانه بیمارستان امام روایت کردند؛ شهیدی که نهم تیرماه ۱۳۶۷ در شلمچه بر اثر اصابت ترکش خمپاره به شهادت رسید.

وقتى که پدرش «میرهادى خوشنویس» به او گفت: «پسرم، تو دینت را ادا کردی، اکنون که دانش آموزان بابلسر کمبود معلم دارند، بهتر است به جای جبهه جنگ در جبهه علم به خدمت مشغول باشی، وى در جواب پدر گفت: من عضو کوچکی از جبهه هستم.»

شهید حامد آئینی؛ عاشقِ امام حسین(ع) و بسیجیِ خلیل‌شهری که در مرداد ۱۳۶۴ در منطقه آبادان به وصال معبود رسید و در گلزار شهدای «حسن‌رضا» جاودانه شد.

شهید «رشید پاریاو فلاح»، دیپلمات قائم شهری و رزمنده دفاع مقدس، در ۱۷ مرداد ۱۳۷۷ طی فاجعه حمله طالبان به کنسولگری مزارشریف به شهادت رسید و در «سید نظام» به خاک سپرده شد.

شهید «علی اصغر رستمی موزیرجی» آن قدر در خصوص حق النّاس حساس بود که هنگام شخم زمین از حدود مرز‌های زمین کشاورزی خودش فاصله می‌گرفت که خدای نکرده حق کسی ضایع نشود. در مورد محصول به دست آمده هم حساسیت نشان می‌داد.

برادر شهید «احمد کلاگر» می‌گوید: نسبت به پدر و مادرم مهربان بود و همیشه از آنان طلب آمرزش می‌کرد. از این‌رو، در خانواده محبوبیت خاصی داشت.

شهید «محمدحسن طاطیان» در جریان عملیات مرصاد، همراه با بی‌سیم‌چی‌اش در کمین منافقین افتاد و پس از مقاومتی دلیرانه به اسارت درآمد. منافقین که چهره‌اش را به‌خوبی می‌شناختند، او را به طرز فجیعی شکنجه کردند. پوست صورتش را کندند، چشمانش را از حلقه بیرون آوردند و بدنش را سوزاندند. در نهایت، چون به اطلاعاتی نرسیدند، زبانش را همانند میثم تمّار از حلقومش بیرون کشیدند.

همزمان با آغاز عملیات بیت المقدس، فرزندش فوت نمود، اما جبهه را رها نکرد و درنامه‌ای به خانواده نوشت: «فرزند عزیزم، کسانی را دارد که در کنارش باشند. ولی من نمی‌توانم در حین جنگ فرزندان سرباز خود را تنها بگذارم. این سربازانی که هم اکنون با دشمن می‌جنگند، همگی فرزندان من هستند و من وظیفه دارم در کنار آنها باشم و همراه آنها بجنگم.»