مازندران - زندگينامه شهيد

مهدی، شب عروسی‌اش مداحی راه انداخت، همان شب چند تا از بچه‌ها به او اصرارکردند که «خودت، چون چشم و چراغ هیأت هستی، باید مداحی کنی» مهدی اولش قبول نکرد، اما بعد تسلیم شد و با دل سوخته‌اش شروع کرد به خواندن.

آرزوی فرهاد، همواره این بود که بتواند دست خانواده و دوستان را بگیرد. اگر کاری از دستش بر می‌آمد، انجام می‌داد. همیشه می‌گفت: تا آن‌جا که می‌توانید، به دیگران خوبی کنید تا دیگران به شما خوبی کنند. محبت، محبت می‌آورد.

شهید «حسین پهلوان» قبل از این‌که به سن تکلیف برسد، نماز و روزه خود را به‌جا می‌آورد. نسبت به خواندن نماز اول وقت، بسیار مقید بود. وقتی بچه‌ها یک‌ساعت نماز را دیرتر می‌خواندند، می‌گفت: «به وقت بخوانید!» در نماز جمعه شرکت کرده، همه را به اقامه آن تشویق می‌کرد.

برادر شهید می‌گوید: «همواره به ما تأکید داشت که نماز اول وقت به جای آورید که موجب نشاط شما خواهد شد. علاوه بر آن به اهل بیت (ع) نیز ارادتی خاص داشت، به گونه‌ای که در آخرین شب قبل از اعزام، منزل یکی از دوستان در مراسم دعای کمیل و مرثیه سرایی حضور داشت.»

شهید «سیدقدرت الله حسنی» از مداحان اهل بیت بودند و علاقه‌ی زیادی به تلاوت قرآن داشت و یک سال به موعد سربازی اش مانده بود که به صورت داوطلبانه به خدمت سربازی رفت دوران آموزشی خود را در تربت حیدریه گذراند.

همسر شهید در مورد خصوصیت اخلاقی«محمدرضا عقبائی» می‌گوید:«به رزق حلال اهمیت می‌داد، فردی مسئولیت‌پذیر بود و مسیر منظمی را در اجرای وظایف و مسئولیت‌هایش طی می‌کرد. کمتر حرف می‌زد و بیشتر عمل می‌کرد. بسیار ساده‌زیست بود و سعی می‌کرد زندگی‌مان رنگ‌وبوی خدایی داشته باشد.»

پدر شهید در مورد خلق‌وخوی یدالله این‌گونه می‌گوید: «رفتارش با دیگران بسیار خوب بود. نماز اول وقتش ترک نمی‌شد. همواره سعی می‌کرد از حریم اسلام و قرآن دفاع کند و برای همین، شب‌ها برای امنیت مردم، نگهبانی می‌داد. به ما سفارش می‌کرد نماز جمعه را ترک نکنیم.»

برادر شهید «محمود افرکش» در خصوص ولایت‌پذیری برادرش می‌گوید: «همیشه سفارش می‌کرد که هیچ‌وقت ولایت فقیه را تنها نگذارید و پیرو خط رهبری باشید.»

شهید «علیرضا بلباسی» در سال ۱۳۵۸ به‌واسطه خواهرش باخانم مریم صادقی آشنا شد و زمینه ازدواج فراهم آمد. آنها در یک مراسم بسیار ساده زندگی مشترک خود را آغاز کردند. همسرش درباره ویژگی‌های اخلاقی او می‌گوید: نماز اول وقت علیرضا هیچ‌گاه فراموش نمی‌شد. در زندگی مشترک اگر از من اشتباهی می‌دید با من صحبت می‌کرد و با نصیحت درصدد اصلاح اشتباه من برمی‌آمد.

شهید «اسماعیل عباس‌زاده» او هنگام کار کردن و درس خواندن احساس می‌کرد که این‌ها نمی‌تواند پاسخگوی نیاز اساسی هر انسان باشد. در نتیجه تفکر و مطالعه، تنها راهی که می‌تواند به نابسامانی‌های جامعه، زورگویی‌ها و بهره‌کشی‌ها خاتمه دهد، راه الله است.