مازندران - زندگينامه شهيد

پدر شهید در مورد خلق‌وخوی یدالله این‌گونه می‌گوید: «رفتارش با دیگران بسیار خوب بود. نماز اول وقتش ترک نمی‌شد. همواره سعی می‌کرد از حریم اسلام و قرآن دفاع کند و برای همین، شب‌ها برای امنیت مردم، نگهبانی می‌داد. به ما سفارش می‌کرد نماز جمعه را ترک نکنیم.»

برادر شهید «محمود افرکش» در خصوص ولایت‌پذیری برادرش می‌گوید: «همیشه سفارش می‌کرد که هیچ‌وقت ولایت فقیه را تنها نگذارید و پیرو خط رهبری باشید.»

شهید «علیرضا بلباسی» در سال ۱۳۵۸ به‌واسطه خواهرش باخانم مریم صادقی آشنا شد و زمینه ازدواج فراهم آمد. آنها در یک مراسم بسیار ساده زندگی مشترک خود را آغاز کردند. همسرش درباره ویژگی‌های اخلاقی او می‌گوید: نماز اول وقت علیرضا هیچ‌گاه فراموش نمی‌شد. در زندگی مشترک اگر از من اشتباهی می‌دید با من صحبت می‌کرد و با نصیحت درصدد اصلاح اشتباه من برمی‌آمد.

شهید «اسماعیل عباس‌زاده» او هنگام کار کردن و درس خواندن احساس می‌کرد که این‌ها نمی‌تواند پاسخگوی نیاز اساسی هر انسان باشد. در نتیجه تفکر و مطالعه، تنها راهی که می‌تواند به نابسامانی‌های جامعه، زورگویی‌ها و بهره‌کشی‌ها خاتمه دهد، راه الله است.

شهید «فیض اله مهربانی» بیست و هشتم اسفند ۱۳۴۵ در «اُجابندان» قائم شهر متولد شد. وقتی صدای گریه نوزاد تازه‌رسیده «قدرت‌الله و حلیمه» در فضای خانه پیچید، بارقه‌های امید در چشم‌شان درخشیدن گرفت. از این‌رو، پدر که مداح اهل بیت (ع) بود، سجده شکر به جا آورد. شاید می‌دانست این پسر، بعد‌ها مردی خواهد شد از تبار نور.

شهید «نظرعلی رستمی» فردی با ایمان و با صداقت بود و دقّت بسیاری در انجام کارهایش داشت. فعّالیت‌های روزانه خود را یادداشت می‌کرد و در کارهایش از انضباط خاصّی برخوردار بود. از آن‌جایی که خودش تا مقطع دبیرستان درس خوانده بود، همیشه مرا سفارش می‌کرد که در جامعه یک الگوی مفید باشم و در زمینه علمی مطالعه کنم؛ حتی خواهر و برادرهایش را نیز به ادامه تحصیل تشویق می‌کرد.

علی اکبر در هشتم آبان سال ۱۳۳۵ در روستای «تُرا» از توابع لاریجان آمل بدنیا آمد. نام او را براساس خوابی که مادر در دوران بارداری دیده بود، انتخاب کردند. مادر خواب دیده بود که بانویی سیده، فرزند قنداقه‌ای را به او می‌دهد و می‌گوید: این فرزند، پسر است و علی اکبر نام دارد.

شهید «قربانعلی افضلی» شخصی متدین و مومن بود و هیچ وقت عبادات خود را فراموش نمی‌کرد، خدمت کردن به وطن و امت مسلمان را وظیفه واجب خود می‌دانست و همیشه سعی می‌کرد کارهایش را برای رضای خدا انجام دهد.

شهید «حیدر براری» در امانت داری و وقت شناسی، تعهد زیادی به خرج می‌داد و رفتارش با پدر و مادرش نیز، در نهایت ادب و احترام بود.

مادر درمورد خصوصیات اخلاقی فرزندش می‌گوید: «قرآن را به خوبی تلاوت می‌کرد و دستی در تفسیر داشت. آن قدر به دعای کمیل اهمیت می‌داد که شب‌های جمعه مرا هم سوار موتور می‌کرد و با خود به مراسم دعا می‌برد. شجاع بود و در وفای به عهد زبانزد بود.»