البرز - وصیت نامه شهدا

فیلم خاطرات شفاهی نورالدین حنیفه، جانباز ۲۵ درصد، منتشر شد. او در این فیلم با تأکید بر اینکه بسیجیان برای خدا، کشور و دین و به فرمان امام به جبهه اعزام شدند، از مجروحیت خود در عملیات والفجر مقدماتی (سال ۱۳۶۱) روایت می‌کند. در ادامه این فیلم را ببینید.

«اسماعیل شیخا»، بسیجی ۱۸‑سالهٔ تهرانی که سوم دبیرستان را رها کرد و در کامیاران به مقابله با گروهک‌های ضدانقلاب شتافت، سرانجام در سوم فروردین‌ماه ۱۳۶۱ با اصابت گلوله به بدن به فیض شهادت نائل آمد. او در آخرین نامه‌اش از دوستان و برادرانش خواسته است که او را حلال کنند، برای شادی روح شهدا به بهشت زهرا (س) بروند و امام خمینی (ره) را تا ظهور منجی دعا کنند. پیکر این شهید والامقام در بهشت زهرای تهران آرام گرفته است.

شهید علی‌اشرف صفری در وصیت‌نامه‌اش با هشدار به مردم نوشت: «اگر می‌خواهید نجات پیدا کنید، در رکاب امام باشید، وگرنه در دریای گناه و بدبختی غرق خواهید شد.» امروز که جهان اسلام درگیر فتنه‌های گسترده‌ای چون جنگ ترکیبی، شبهات اعتقادی و جنایت‌های صهیونیسم است، این وصیت، همچون چراغی فرا راهِ امت است تا با بصیرت، صف‌های خود را از دشمنان بازشناسند.

شهید محمد شیرقاضی در آخرین کلمات مکتوب خود خطاب به مادر نوشته: «می‌دانم که در دوران زندگی‌ام تو را اذیت کردم و متأسفم که نتوانستم جبران خوبی‌هایت را بکنم.» وصیت‌نامه‌ای که در آن حلالیت از پدر و مادر و وصیت به صبر و وفاداری برای خواهران، رنگ و بوی عاطفی خاصی دارد.

شهید والامقام «سیدامیر سیدمهدی» که در عملیات عراق به درجه شهادت نائل آمد، در وصیت‌نامه خود از دیر یافتن راه امام حسین (ع) ابراز تأسف کرده و انقلاب اسلامی را جرقه‌ای دانسته که او را تا مرز شهادت پیش راند.

وصیت‌نامه شهید «نادر سرمدی» که در تاریخ ۳۰ تیر ۱۳۶۶ در کردستان به درجه شهادت نائل آمده است، با زبانی عارفانه و سرشار از تضرع، از دغدغه‌های عمیق این شهید والامقام پرده برمی‌دارد؛ از دیر یافتن راه سالار شهیدان تا نگرانی از لحظه شهادت و نیز درخواست حلالیت و شفاعت از مادر.

شهید حیدر سردهقان در وصیت‌نامه خود که ۹ روز پیش از شهادت در منطقه بصره تحریر شده، از خانواده خود خواسته است تا برای بقای انقلاب اسلامی و یاری‌یافتن یاران امام خمینی (ره) در راه اهداف مشروع، پیوسته دعا کنند. این شهید بزرگوار همچنین به پرداخت بدهی خمس و تقسیم شرعی اموال سفارش کرده است.

شهیدِ والامقام در وصیت‌نامه‌ای که تبلورِ بینشِ عمیقِ عاشورایی اوست، از کربلا نه به عنوان یک جغرافیا، بلکه به عنوان یک «طریقتِ همیشگی» سخن می‌گوید. او که دل در گروِ ولایت فقیه و اسلامِ ناب داشت، در این متن نه تنها از آرمان‌هایش دفاع می‌کند، بلکه با دستوری متفاوت برای مراسم شهادتش—آویختنِ پرچم سبز به جای سیاه درسِ دیگری از حماسه و امید می‌دهد.

شهید «محمدحسین ارژنگیان» در بیستم اردیبهشت سال ۱۳۶۴، در میانه‌ی شور و اشتیاق برای حضور در جبهه‌های حق علیه باطل، وصیت‌نامه‌ای از خود به یادگار گذاشت که گویی آیینه‌ای از جان‌فشانی و ایمان است. او در این کلمات، ضمنِ تجدیدِ عهد با امام و انقلاب، با کلامی زینب‌گونه با مادرش سخن می‌گوید و بر ایستادگی و حمایت از بسیج تأکید می‌ورزد. این متن، بازخوانی دقیق و منقح از همان دست‌نوشته‌ی عزیز است که بدون دخل و تصرف در محتوا، مرتب‌سازی شده است.

شهید حسین احمدی، متولد ۱۳۴۱ در قزوین، در وصیت‌نامه خود با الهام از کلام شهید مظلوم آیت‌الله بهشتی، شهادت را نورانیت حقیقی دانسته و از خانواده و امت انقلابی خواسته است تا راه شهدا را زنده نگه دارند، پشتیبان اسلام باشند و هرگز امام و روحانیت را تنها نگذارند. او که در ۳ خرداد ۱۳۶۰ در درگیری مستقیم با دشمن به شهادت رسید، تأکید کرده بود: «حفظ دستاوردهای انقلاب از همه چیز بالاتر است، حتی از جان و مال و فرزند.»