البرز - نامه شهید

در میان شعرها، نقاشی‌های حاشیه و نامه‌های ناتمامِ شهید مرتضی ابراهیمی، یک جمله بارها تکرار می‌شود: «دلم تنگ است، هر سازی می‌زنم بدآهنگ است». اینجا نه گزارش شهادت است، نه زندگینامه رسمی؛ فقط صدای دل یک بسیجی ۱۷ ساله پیش از عملیات کربلای پنج.

نامه آخر شهید مرتضی ابراهیمی به خانواده؛ پر از شوخی‌های نوجوانانه، توصیف برف‌های جبهه و اخبار قبولی در امتحانات، پیش از آنکه برای همیشه در عملیات کربلای پنج مفقود شود.

نامه سراسر امید و دلگرمی شهید مرتضی ابراهیمی به خانواده؛ نوشته‌ای که در آن از وخامت اوضاع جبهه می‌گوید، اما آرامش را به خانه هدیه می‌دهد.

در نامه‌ای به تاریخ ۲۴ تیر ۱۳۶۳، شهید سعید آراسته از تنهایی در سنگر پس از اعزام آخرین هم‌سنگرش به مرخصی می‌نویسد و با شوق از دیدار دوباره خانواده سخن می‌گوید. او که ۹ ماه و ۹ روز از خدمت در جبهه می‌گذرد، با طنزی شیرین از دیر رسیدن نامه‌ها شکایت کرده و هوای گرم منطقه را توصیف می‌کند.

شهید محسن ارغنده، نوجوان هفده‌ساله‌ای که در آستانه عملیات بزرگ در منطقه شلمچه حضور داشت، در آخرین نامه خود به خانواده نوشت: «دعا کنید با پیروزی و زیارت قبر حسین(ع) برگردیم». این نامه که پر از جملات عاطفی، پیام‌های محبت‌آمیز به اقوام و دوستان بسیجی است، تنها چند روز پیش از شهادتش در سی‌م آذر ۱۳۶۵ نوشته شد و روایتی ملموس از دل‌مشغولی‌های یک نوجوان در آستانه بزرگ‌ترین آزمایش زندگی است.

یازده روز قبل از شهادت، شهید "غلامرضا آب‌سالان" در نامه‌ای خطاب به خانواده‌اش نوشت: «احتمالاً این هفته ما را به خط اول ببرند... از من نگران نباشید». این آخرین پیام او بود پیش از آنکه در منطقه سومار به شهادت برسد.

نامه شهید فریدون (احمد) محمدی، دانش‌آموز ۱۶ ساله‌ای که در عملیات کربلای پنج به شهادت رسید، پس از ۳۶ سال منتشر شد. او در این نامه با بیان "خون من از برادرم رنگین‌تر نیست" دلیل حضور خود در جبهه را شرح داده است.

در میان باران گلوله‌های دشمن، نامه‌های سربازان، چون کبوترانی از خاکریزهای بانه به پرواز درمی‌آمدند؛ رگ‌های حیاتی که جبهه را به خانه پیوند می‌زدند و در هر سطرشان، هم صدای شوق شهادت طنین می‌انداخت، هم نوای عشق به زندگی.

او که در روز ورودش، جهانیان به استقبالش خندیدند و او گریست، اینک از جبههٔ بانه نوشت تا در روز کوچ، خود خندان برود و جهانیان را بگریاند.

این وداع آخرین جمله‌ای بود که شهید محمد آجرلو، نوجوان البرزی، در آخرین نامه خود خطاب به عموزاده‌اش نوشت؛ وداعی که سه ماه بعد در پنجوین به حقیقت پیوست.