کرمانشاه - شهدای اردیبهشت

شهید «بهروز امیریان»، الگویی از ایثار، ایمان و مسئولیت‌پذیری بود. او که در سن ۱۰ سالگی با از دست دادن پدر، بار سنگین تأمین مخارج خانواده را به دوش کشید در راه انقلاب و دفاع از میهن، با شجاعت تمام در برابر گروه‌های ضدانقلاب ایستاد و سرانجام در سال ۱۳۶۰ در کوه «بازی دراز» به درجه رفیع شهادت نائل آمد.

شهید «اسماعیل فتحی سراب» کارگر ساده‌ای از روستای سراب کرمانشاه، در سال ۱۳۵۷ به جبهه رفت و سال ۱۳۵۹ به شهادت رسید. او سال‌ها دلتنگ دیدار دخترش زهرا بود و آرزو داشت پسری داشته باشد تا هم‌بازی او شود، اما این آرزو هرگز محقق نشد.

شهید «منصور مولودی»، متولد ۱۳۳۹ در پاوه، پس از طی مسیر تحصیلی با ایمانی راسخ و تلاش‌های بی‌وقفه در راهپیمایی‌های انقلاب، در ۱۶ اردیبهشت ۱۳۵۸ در میان بمباران‌های گروه‌های کومله و دموکرات، در فرمانداری این شهر به شهادت رسید تا نمادی از ایستادگی جوانان مسلمان در برابر دشمنان داخلی و خارجی باشد.

شهید «مصطفی پرویزی» نمادی از وفاداری به آرمان‌ها و عشق بی‌پایان به خداست. او که در سال ۱۳۴۱ در روستای آقلاغ دیده به جهان گشود، مسیر زندگی‌اش را از کشاورزی در مزارع بومی تا حضور پرشور در انقلاب و سپس ایثار در جبهه‌های نبرد، با هدفی واحد و آن هم «شهادت در راه خدا» طی کرد.

«گل‌زنان الهی‌ایل‌زوله»، همسر شهید «اسمعلی باقری‌نژاد»، با یادآوری لحظات تلخ دریافت خبر شهادت همسرش در آذرماه ۱۳۶۴، از آرامش عجیب خود در برابر این خبر می‌گوید؛ لحظاتی که هنوز چهلم دخترشان نگذشته بود و پدرش در جبهه به شهادت رسید.

«مریم شیروانی» همسر شهید «شمس الدین مهرابی دهلقی» می‌گوید: شبِ قبل از شهادت، با من تماس گرفت و حال بچه‌ها رو پرسید. من گفتم: پسرم که کلاس اوله، یه کم تنبلی می‌کنه. من را مدیون کرد و گفت: «هیچ‌وقت به خاطر درس دعواش نکنید.» بعد با بچه‌ها صحبت کرد و گوشی رو قطع کرد.

«صورت سهیلی»، همسر شهید «صید عباس خوشابی»، با یادآوری لحظه‌های آخر زندگی همسرش می‌گوید: «وقتی پیکرش را آوردند، دیدیم که هنوز غذا در دستش بود. همان روزی که خبر شهادتش را شنیدیم، دخترمان زینب به دنیا آمد. او مردی راستگو و پاک بود که حتی قبل از رفتن، عکس‌هایش را برای روز شهادتش آماده کرده بود.»

شهید «سید رضیه حسینی»، همسر شهید سید موسی حسینی، با یادآوری اینکه همسرش با وجود داشتن یک فرزند یک‌ساله و مسئولیت‌های سنگین خانوادگی، داوطلبانه به جبهه رفت، می‌گوید: «موسی در عملیات مرصاد و در اسلام‌آباد غرب به شهادت رسید و پسرمان تا امروز حتی چهره پدرش را به یاد ندارد.»

«پرویز چله‌نیا»، پدر شهید «صادق چله‌نیا»، در روایتی دلنشین از فرزندش می‌گوید که او هرگز به دنبال مقام و نام نبود و حتی نزدیک‌ترین دوستانش از درجه نظامی‌اش بی‌خبر بودند. او تأکید می‌کند که عشق صادق به ولایت و رهبرش، تنها چیزی بود که او را در تمام لحظات زندگی و حتی در لحظه شهادت، پایدار نگه داشت و این عشق، میراثی است که خانواده‌اش تا ظهور منجی از آن پاسداری خواهند کرد.

شهید «حسن سیفی» معتقد بود که در لحظات ناامیدی، امداد‌های غیبی همه چیز را تغییر می‌دهند. این شهید والامقام که از اعتصابات شیراز تا نبرد‌های سنگین شلمچه و نوسود حضور داشت، سرانجام در ۲۴ اردیبهشت ۱۳۶۱، در راه آزادی خرمشهر به درجه شهادت رسید.