کرمانشاه - شهدای شهریور

شهید «جهت قادری فصیح» فرزند درویش، سال ۱۳۴۲ در روستای عبدالعزیز چله از توابع شهرستان گیلان‌غرب در خانواده‌ای مذهبی دیده به جهان گشود. او که از کودکی یار و یاور خانواده بود، در دوران مبارزات انقلاب اسلامی حضوری فعال داشت و با آغاز جنگ تحمیلی، کار در تهران را رها کرد و برای دفاع از میهن اسلامی راهی جبهه شد. این شهید والامقام سرانجام یکم شهریور ۱۳۵۹ در منطقه مرزی قصرشیرین، در نبرد تن‌به‌تن با نیرو‌های بعثی، به درجه رفیع شهادت نائل آمد.

شهید «نجاتعلی عزیزی» پس از پیروزی انقلاب اسلامی، برای مقابله با گروهک‌های ضدانقلاب به کردستان اعزام شد و در حالی که روزه‌دار بود، در برابر دشمنان ایستادگی کرد و یکم شهریور ۱۳۵۹ در کامیاران به شهادت رسید.

شهید «میرزا عباسی» از مردان سخت‌کوش روستای حبیب‌وند بود که زندگی ساده خود را با دامداری و تلاش برای تأمین معاش خانواده سپری کرد. او در ۲۰ سالگی ازدواج کرد و صاحب چهار فرزند شد؛ اما سرنوشت، بامداد یکی از روز‌های زندگی را به آخرین دیدار او با خانواده تبدیل کرد. «ماناز عباسی» فرزند شهید، روایت آن شب تلخ و صبح غم‌انگیز را بازگو کرده است.

هیجدهم شهریورماه، یادآور چهل‌ویکمین سالروز آزادسازی ارتفاع استراتژیک «گزیل» در جنوب‌غرب شهرستان پاوه است؛ ارتفاعی مهم که در دوران دفاع مقدس در اختیار نیرو‌های حزب دموکرات قرار داشت و با پشتیبانی ارتش عراق، به یکی از مسیر‌های نفوذ دشمن به عمق جبهه خودی تبدیل شده بود. این ارتفاع با رشادت رزمندگان تیپ ۲۹ نبی‌اکرم (ص) کرمانشاه آزاد شد و ۲۳ رزمنده این تیپ در جریان این نبرد به شهادت رسیدند.

جانباز «کریم چناری» دو بار در دوران دفاع مقدس مجروح شد؛ نخست در عملیات کربلای ۹ و بار دوم پس از آتش‌بس، زمانی که برای خاکسازی و ایمن‌سازی منطقه به مأموریت رفته بود. خودش می‌گوید: «قسمت نبود شهید شویم، اما برای دفاع از وطن هرچه داشتیم گذاشتیم.

جانباز و آزاده «علی‌مراد گراوندی» از روز‌های تلخ اسارت در سال ۱۳۶۷ می‌گوید؛ روز‌هایی که گرسنگی، شکنجه، آزار و تحقیر بخشی از زندگی اسرا بود، اما در پس همه این سختی‌ها، امید به لطف خدا و بازگشت به وطن، چراغی بود که اجازه نمی‌داد روحیه رزمندگان در بند دشمن شکسته شود.

جانباز «حسن خانلری چشمه‌کمره» از روز‌های پرالتهاب مأموریت در منطقه مهران و مقابله با تحرکات منافقین روایت می‌کند؛ روایتی از لحظه‌ای که پایش روی مین رفت و از زیر زانو دچار قطع عضو شد، اما با وجود جراحت سنگین، تا انتقال به پشت جبهه، دغدغه‌اش انجام مأموریت و جلوگیری از نفوذ دشمن بود.

«حاجیه شیرزادی»، همسر شهید «لطیف جامه‌شورانی»، از روز‌های سخت دوران دفاع مقدس و آخرین دیدار با همسر شهیدش روایت می‌کند؛ روز‌هایی که دل کندن از خانواده و فرزندان برای رزمندگان آسان نبود، اما دفاع از وطن و مردم برای آنان یک وظیفه بود.

«فاطمه ماهیدشتی» همسر شهید «احداله ماهیدشتی» با روایت روز‌های سخت انتظار می‌گوید: پس از مجروحیت همسرم، چند روز طول کشیدتا از وضعیت او با خبر شویم و بعد از آن دیگر اثری از او پیدا نشد؛ اما من سال‌ها امیدوار بودم که روزی باز گردد.

«محترم نادری»، همسر شهید «عزیز رستمی»، از مردی روایت می‌کند که زندگی‌اش با عشق به دین، نماز اول وقت و انجام واجبات شرعی گره خورده بود؛ رزمنده‌ای که سال‌ها در بسیج و جبهه حضور داشت و سرانجام پس از اعزامی داوطلبانه، در مرحله دوم عملیات به شهادت رسید.