شهید حیدر گلبازی

در یکی از اتاق‌های مخوف زندان الرشید بغداد، پیکر مجروح و عفونیِ اسیری نوزده‌ساله به نام «حیدر گلبازی» رزمنده تخریبچی لشکر نصر از روستای نصرآباد کاشمر، در سکوتی مرگ‌بار و بر اثر بی‌مهری عمدی زندانبانان بعثی، به شهادت رسید. اما روایتی که هم‌اسیران و حتی مأموران عراقی نقل می‌کنند، از کرامتی بی‌نظیر حکایت دارد: بوی تعفن جانکاه زخم‌هایش، در دم، به عطری بهشتی و روح‌افزا تبدیل شد؛ نشانه‌ای که بر والایی مقام این «شهید غریب در اسارت» مهر تأیید زد. این روایت، شرحی است بر زندگی کوتاه و پرافتخار و شهادت مظلومانه جوانی از دیار کاشمر که سرانجام پیکر مطهرش پس از سال‌ها دوری، به آغوش میهن و زادگاهش بازگشت.

این شهید بزرگوار در آخرین نگاشته‌های خود، بیش از آنکه نگران جان خویش باشد، دغدغه‌ی تداوم راه حق و تسلای دل مادران و پدران شهدا را دارد. او با تأکید بر زنده بودن شهدا، از والدین خود می‌خواهد که امانت الهی را با سربلندی به صاحبش بازگردانند و به جای گریستن، بر افتخار این معامله با خدا ببالند. در ادامه متن کامل این سند معنوی را می‌خوانید.

هم‌رزمان و شاهدان نقل کرده‌اند که در لحظه شهادت، چنان عطر خوشی فضای زندان بعثی‌ها را پر کرد که حتی دشمنان را به حیرت واداشت و آنان را به حقانیت و جایگاه والای این شهیدان معترف ساخت.

جنگ همیشه در خط مقدم تمام نمی‌شود؛ گاهی در راهرو‌های سرد و تاریک اسارت، تازه آغاز می‌شود. «مهرداد احمدی» آزاده سرافراز دفاع مقدس، راوی روز‌هایی است که «نفس کشیدن» شکنجه بود و «آب» آرزویی دست‌نیافتنی. او در این گفت‌و‌گو از لحظات تکان‌دهنده شهادت «حیدر گلبازی» می‌گوید؛ مجروحی که در زندان مخوف الرشید، در چند قدمی هم‌رزمانش با لب تشنه و تنی رنجور جان داد و پیکرش به جای گل، با پوتین‌های دشمن بدرقه شد.

مهرداد احمدی، جانباز ۳۵ % و آزاده سرافراز دوران دفاع مقدس، در گفت‌و‌گو با نوید شاهد تهران بزرگ، خاطره‌ای شگرف و به یادماندنی از دوران اسارت خود در زندان الرشید بغداد را روایت می‌کند؛ روایتی که برگی زرین از کتاب عظیم ایثار و شهادت است و عطر ملکوتی شهادت را در مشام جان می‌نمایاند.