خاطرات جانبازان 70 درصد

هفت ساله بود که صدای عدالت‌خواهی یک روحانی از مسجد کوچه‌بازار قزوین، دل کوچکش را لرزاند. چند روز بعد، در کلاس درس، عکس محمدرضا پهلوی و فرح دیبا را نشانه گرفت؛ با مداد دو شاخ کشید روی صورت شاه و کوبید به دیوار مدرسه. ساواک نتوانست دستگیرش کند، اما یک لگد خشک و کوتاه از سوی مأمور رژیم، چنان به پای چپش کوفت که خون‌مردگی تا استخوان پیش رفت. پزشکان گفتند: «قطع کنید، وگرنه جانش به خطر می‌افتد.»، اما یک سلمانی قدیمی به نام «اوستا حاجی»، با یک نیشتر تیغ جراحی بسیار باریک و تیز ساده، پای محمد را نجات داد و ماجرا تازه شروع شد. ادامه این روایت از جانباز ۷۰ درصد محمد بابایی بخوانید.

«فرزندم به دنیا آمد، اما من در جبهه بودم. برای دیدنش نیامدم...»؛ این روایت جانباز ۷۰ درصد قزوینی، «نعمت‌الله غفوری»، از روزهایی است که شور حضور در جبهه‌های حق علیه باطل چنان در وجودش شعله‌ور بود که حتی تولد فرزندش هم نتوانست عزمش را برای دفاع از وطن سست کند. وی که قبل از انقلاب اسلامی در تظاهرات علیه رژیم شاهنشاهی حضوری پرشور داشت، با انگشت گذاشتن روی فرم اعزام به جبهه (به دلیل ممانعت خانواده)، راهی میدان نبرد شد. از شما دعوت می‌کنیم نظاره‌گر فیلم این روایت باشید.

یک روز مأمور ساواک به خانه‌مان آمد و ساعتی ماند. ما بچه‌ها پشت پرده نفس‌هایمان بند آمده بود. پدرم فهمید مأمور دنبال رشوه است. پول را داد و رفت تا بنویسد: «پیدایش نکردیم». «حشمت‌الله سبحانی»، جانباز دفاع مقدس، در روستای کلنجین آوج در خانه‌ای بزرگ شد که پدرش به جرم سخنرانی علیه شاه، هر ماه به ساواک احضار می‌شد. سال‌ها بعد، شبی خواب عجیبی دید و صبح بدون خداحافظی راهی جبهه شد. این روایت قصه مردی از روستای کلنجین تا سنگر‌های دفاع مقدس است.

وقتی مدارس پس از ماه‌ها تعطیلی در بهار سال ۵۷ بازگشایی شد، دانش‌آموزان با صحنه‌ای عجیب رو‌به‌رو شدند: کتاب‌های درسی‌شان با قلم سیاه سانسور شده بود. جانباز ۷۰ درصد «علی رامیار»، آن روز‌ها نوجوانی بود که در تظاهرات انقلابی شرکت کرده بود، اما هنوز عمق تحولات را درک نمی‌کرد. وی حالا از آن روز‌های پرالتهاب می‌گوید، روز‌هایی که هیجان انقلاب با سیاهی قلم بر صفحات کتاب‌ها ثبت شد.

گاهی تاریخ در یک تصویر خلاصه می‌شود: روزی که در قزوین، ندای «ارتش به ملت پیوست» برخاست و صحنه‌ای جاویدان آفرید. مردم با دسته‌های گل به استقبال سربازان رفتند، بر تانک‌ها بالا رفتند و با بوسه و شاخه‌گل در لوله اسلحه‌ها، طلوع انقلاب را نوید دادند. جانباز ۷۰ درصد «اصغر نظرپور»، نوجوان سیزده ساله آن روز، باور دارد که پیروزی انقلاب در همان لحظه رقم خورد؛ خاطره‌ای که در جان یک نسل ماندگار شد.

در دل شب‌های خفقان تهران، جرقه‌های جوشکاری در کارگاه رمضان آهنگر، نه تنها آهن که سرنوشت یک ملت را جوش می‌داد. اینجا، زیر آوازِ سندان، اعلامیه‌های انقلاب پنهان می‌شد و شبکه‌های مبارزه می‌ساختند. روایتی که از شکنجه‌گاه ساواک آغاز می‌شود، از ایثار یک قمقمه آب در رمضان خط‌مقدم می‌گذرد و بر یادگاری‌های ده ترکش در سر یک جوانه می‌زند. این، داستان نسلی است که در سه‌راهی مرگ، زندگی را معنا بخشید.

در کوچه‌های دودگرفته قزوین، صدای به هم خوردن آجر‌ها در کوره‌پزی، با فریاد‌های الله‌اکبر تظاهرات درهم آمیخت. نوجوانی که روز را با دست‌های خسته آجر می‌چید، شب را با اعلامیه‌های امید به صبح انقلاب می‌رساند.

«مرتضی اطلس‌باف»، پزشک متخصص جراحی و جانباز ۷۰ درصد دفاع مقدس که خود را از آستانه مرگ باز پس گرفت، اکنون سال‌هاست که با دستان جراحش، زندگی دیگران را نجات می‌دهد.

تولدش در چادر پس از زلزله و جوانی‌اش در سنگر‌های خط مقدم بود. اما محمد صالحی با اراده‌ای آهنین، از میان ویرانی‌ها و جنگ، مسیری تا وکالت دادگستری گشود؛ روایتی از جنس ایستادگی و عشق به دانستن است.

«سید محمود رسولی»، از جانبازان ۷۰ درصد استان قزوین با یادآوری سال‌های پس از جنگ می‌گوید: همه زحماتم از نظافت و رفت‌وآمد تا پرستاری و مراقبت بر دوش همسرم بود و مانند بسیاری از همسران جانبازان، ایثار را در سکوت معنا کرد ...» از شما دعوت می‌کنیم نظاره‌گر فیلم این روایت باشید.

«محمدحسن رادمنش»، جانباز ۷۰ درصد هشت سال دفاع مقدس، نه‌ تنها زخم‌های جسمی را تاب آورد، بلکه با ایمان، ورزش، ازدواج و کارآفرینی، معنای تازه‌ای به زندگی بخشید و ثابت کرد که محدودیت، پایان مسیر نیست؛ بلکه آغاز خدمتی بزرگ به جامعه و تولید ملی است.

جانباز ۷۰ درصد «علی ملک‌محمدی»، در انفجار مین دشمن، هر دو چشمش را از دست داد، اما هیچ‌گاه امید و ایمانش خاموش نشد. وی امروز با وجود رنج‌های جسمی، از صبوری، ایثار و رضایت قلبی سخن می‌گوید؛ روایتی از تاریکی ظاهری و روشنایی درونی، که همزمان با بزرگداشت هفته دفاع مقدس از نظرتان می‌گذرد.

جانباز ۷۰ درصد «علی‌اصغر هادی» می‌گوید: بعد از عملیات مرصاد، با وجود قطع عضو و درد‌های جسمی، خود را بازنده نمی‌داند؛ بلکه راهی تازه برای زندگی یافته و جانبازی را فرصتی برای رشد روحی و رضایت درونی می‌خواند.

«جانباز ۷۰ درصد علی‌اصغر هادی»، خاطرات شیرین کودکی، دوران سربازی و نقش خود در پشتیبانی رزمی جبهه را برای «نوید شاهد قزوین» روایت کرد و از اهمیت خدمت در پشت صحنه نبرد گفت.

«جانباز ۷۰ درصد محمدحسین باباحسین‌پور»، نوجوانی ۱۶ ساله از قزوین، در نخستین اعزام خود به جبهه در عملیات خیبر مجروح شد. وی دو روز بر زمین ماند، همه فکر کردند شهید شده است، اما ایشان نه تنها زنده بازگشت بلکه امروز با یادآوری رنج‌ها و ایستادگی‌های خود، از سختی‌های جبهه و پس از آن سخن می‌گوید.

چهارم آبان ۱۳۶۶، دو برادر شانه‌به‌شانه راهی جبهه شدند. یکی به شهادت رسید و دیگری با بدنی آغشته به ترکش، از سردخانه بازگشت و دوباره زنده شد. جانباز ۷۰ درصد «حسین آذربایجانی‌خورهشتی»، سال‌ها بعد هنوز خاطره آن روزها را با بغض و اشک روایت می‌کند؛ روزهایی که میان مرگ و زندگی در رفت‌وآمد بود.

در خواب دید می‌دود، صبح که بیدار می‌شد پایش نبود، تازه معنای جانبازی را لمس می‌کرد. اما ایمان، صبر و همراهی خانواده، جانباز ۷۰ درصد «تقی قشلاقی‌اصل» را دوباره به زندگی برگرداند.

«مهدی کاوه» هنوز هم با عفونت جمجمه و درد‌های مزمن زندگی می‌کند، اما ایمان و صبوری‌اش باعث شده هیچ‌گاه از مسیر ایثار فاصله نگیرد.

جانباز ۷۰ درصد محمدحسین آذربایجانی‌خورهشتی و هم کلاس سرلشکر خلبان شهید «عباس بابایی»، کودکی‌اش را در محله‌های قدیمی قزوین گذراند؛ همان کوچه‌هایی که بعد‌ها صدای انقلاب و تظاهرات علیه رژیم شاهنشاهی در آن پیچید و جوانانش راهی جبهه شدند.

«به دکتر گفتم تشنه‌ام، دکتر به پرستار گفت: «فقط لب‌هایش را خیس کنید.» پرستار پنبه‌ای خیس می‌کرد و روی لب‌هایم می‌زد، ولی تشنگی آنقدر شدید بود که دوست داشتم پنبه را بجوم.» آنچه می‌خوانید بخشی از خاطرات جانباز ۷۰ درصد «اسدالله آشوری» است که تقدیم حضورتان می‌شود.