عشق آغاز

کوه‎ها خوب میشناسندت، کوه‎ها با تو آشنا هستند

کوه‎ها مثلِ ردّ پاهایت از دلِ دره‎ها رها هستند

کوه‎ها بهترند از انسان در شناساندن و سرودن تو

کوه‎ها خوب می­نویسندت، چون­که در قلبِ ابرها هستند

قله‎ها اقتدار عشقِ تواَند نقطه‎ی آشنایی تو و ابر

تکه‎هایی رها شده در باد، شاید از دشت کربلا هستند

عشق آغاز آشنایی ماست، فصلی از روزهای شعله و خون

عاشقان سرنوشتشان این است؛ به غم ماه مبتلا هستند

«زندگان همیشه جاویدند کشته‎گانِ به راه دین خدا»

پس نباید که از زمین پرسید که پسرهایمان کجا هستند!

عشق یک ارتباط شیرین است با تو در کوه­های سرگردان

کوه­هایی که بعدِ پر زدنت از زمین و زمان جدا هستند

پسران بی­قرار می­رفتند، پدران بی­قرارتر بودند

پدرانی که با پسرهاشان بعد یک عمر هم­صدا هستند

پسران در رکاب مولایند، پدران معنی صبوری­ها...

پدران محو در نمازِ شبند، پدران لب به لب دعا هستند...

عشق آغاز آشنایی‌هاست، فصلی از روزهای خوب وطن

عاشقان سرنوشتشان این است؛ به غم عشق مبتلا هستند.

سروده ای از وحید طلعت

منبع: چشمه آیینه، گزیده شعر کنگره ایثار / به کوشش داریوش ذوالفقاری، معاونت فرهنگی و امور اجتماعی بنیاد شهید و امور ایثارگران، انتشارات مهر تابان 1395.