حاجی جوشن

شهید حسن عشوری، از سربازان گمنام امام زمان(عج)، در تمام زندگی خود از نام و نشان گریخت و خدمت بی‌ادعا را بر هر چیز دیگری ترجیح داد. او حتی در وصیتش خواست تا زمانی که مزار حضرت فاطمه زهرا(س) بی‌نشان است، مزارش نیز بی‌سنگ و بی‌نشان بماند؛ خواسته‌ای که از عمق ارادت، اخلاص و روح بلند این شهید حکایت دارد.

همزمان با نخستین سالگرد ارتحال حاج حسن جوشن، رزمنده نام‌آشنای دوران دفاع مقدس و «سقای لشکر ۲۵ کربلا»، یاد و خاطره مردی زنده می‌شود که با اخلاص، ایثار و یک استکان چای، دل‌های بسیاری از رزمندگان را تسخیر کرد و نامش را در حافظه معنوی دفاع مقدس ماندگار ساخت.

در میان خاطرات ماندگار حاج حسن جوشن، روایت رزمنده‌ای تازه‌داماد بیش از همه دل‌ها را می‌لرزاند؛ جوانی که تنها چند روز پس از آغاز زندگی مشترک، با شنیدن خبر عملیات، لباس دامادی را بر تن نگه داشت و راهی جبهه شد تا سرانجام، به جای خانه بخت، میهمان ضیافت شهادت شود.

حاج حسن جوشن، «سقای لشکر ۲۵ کربلا»، در یکی از خاطرات شیرین خود از روزهای حضور در فاو، روایتی از لبخند و شوخ‌طبعی رزمندگان نقل می‌کند؛ روایت ساده‌ای که نشان می‌دهد در میان آتش و دود جنگ، گاهی یک شوخی و یک لیوان شربت، روحیه‌بخش‌ترین سرمایه رزمندگان بود.

حاج حسن جوشن، پیر بسیجی گیلان و «سقای لشکر ۲۵ کربلا»، در یکی از خاطرات شنیدنی خود، روایت مجروحیتی را بازگو می‌کند که در آن، با وجود خطر نابینایی، حاضر به ترک جبهه نشد و با روحیه‌ای مثال‌زدنی، خود ترکش را از صورتش خارج کرد؛ روایتی که جلوه‌ای از صبر، استقامت و روحیه کم‌نظیر رزمندگان دفاع مقدس را به تصویر می‌کشد.

حاج حسن جوشن، «سقای لشکر ۲۵ کربلا»، تنها در میدان نبرد شناخته‌شده نبود؛ او در عرصه تبیین، روشنگری و بصیرت‌افزایی نیز جایگاهی ویژه داشت؛ تا آنجا که رهبر معظم انقلاب اسلامی در سال ۱۳۶۷، در دیدار با رزمندگان پادگان هفت‌تپه، از قدرت بیان، تحلیل و درک روشن او تجلیل کردند.

در نخستین سالگرد ارتحال حاج حسن جوشن، «سقای لشکر ۲۵ کربلا»، آنچه بیش از هر چیز در ذهن‌ها زنده مانده، خاطرات و روایت‌هایی است که فراتر از یک یادگاری از دوران جنگ، به گنجینه‌ای ارزشمند از اخلاص، مقاومت، ولایت‌مداری و انسانیت تبدیل شده است.

بعضی انسان‌ها فقط زندگی نمی‌کنند؛ بلکه با ایمان، ایثار و مردانگی، راهی می‌سازند که سال‌ها بعد نیز نامشان الهام‌بخش دل‌ها باشد. حاج جوشن از همان مردانی بود که بی‌هیاهو زیست، اما ردّ قدم‌هایش در قلب مردم و همرزمانش ماندگار شد.

گاهی برای شناخت یک انسان بزرگ، باید از قاب خاطرات نزدیکانش عبور کرد و به سال‌های مجاهدت خاموش او رسید. مستند «حاج جوشن» تلاشی است برای روایت زندگی مردی از نسل مؤمنان بی‌ادعا؛ مردی که سال‌های عمر خود را در مسیر خدمت به مردم، دفاع از آرمان‌های انقلاب اسلامی، ترویج فرهنگ ایثار و شهادت و تربیت نسل‌های انقلابی سپری کرد و نامش با اخلاص و مسئولیت‌پذیری گره خورده است.

برخی انسان‌ها نه با مقام و عنوان، بلکه با اخلاص، ساده‌زیستی و خدمت صادقانه در دل مردم جاودانه می‌شوند. حاج جوشن از جمله چهره‌هایی بود که تمام سال‌های زندگی خود را وقف آرمان‌های انقلاب، تربیت نیروهای مؤمن و خدمت بی‌منت به مردم کرد و از خود تصویری ماندگار از یک بسیجی ولایتمدار و خادم صدیق بر جای گذاشت.

بسیجی، تنها یک رزمنده نیست؛ او تجسم ایمان و مسئولیت است. مردی که در یک دست، کلام الهی را برای هدایت دل‌ها و در دست دیگر، سلاح دفاع از حقیقت را برای پاسداری از عزت اسلام و میهن حمل می‌کند. او فرزند مکتبی است که عبادت را از مجاهدت جدا نمی‌داند و در هر زمان، آماده ایستادن در خط مقدم دفاع از ارزش‌هاست.

نماهنگی کوتاه اما تأثیرگذار از مراسم تشییع باشکوه پیکر مطهر حاج «حسن جوشن»، بسیجی جانباز و از رزمندگان سرافراز دوران دفاع مقدس منتشر شد؛ وداعی پرشور با مردی که عمر خود را وقف خدمت به جبهه‌ها و زائران کربلا کرد.

تابستان جبهه، در کوه های غرب، در مقایسه با دشت سوزان و شرجی جنوب، تومنی صد خروار فرق داشت، نسیم ملایم صبح کوهپایه های کردستان، خندان و شادمان، زندگی جنگی را در برهه شلیک گلوله های دو زمانه و خمپاره های سرگردان، در میان سوتی اتفاقی بعضی از رزمندگان، شادمانی بچه ها را دو صد چندان می کرد.