شهید «علی اکبر بالویی جامخانه» در وصیتنامه خود مینویسد: سلام من بر توای مادر ستمکش مادر وقتی به تو فکر میکنم و بیاد زحمات شما میافتم اشک از چشمهایم جاری میشود و مرا دیگر توان جمله نوشتن نیست، اما چه کنم مادر که احساس میکنم چراغ زندگیم به خاموشی مبدل خواهد شد و احساس میکنم که علی اکبرت دیگر در کنارت نیست و احساس میکنم که تسلی خاطرت را از دست دادهای میدانم که بین من و شما زهرا اطهر جدائی افتاد و خدا میخواهد که من و تو تا قیامت از هم جدا باشیم، اما از تو میخواهم که بعد از من ناله و زاری نکنی.