صادق مهماندوست راوی کتاب «پرستوی بال شکسته» نقل میکند: «در اسارت، برای فراگیری علم و قرآن و انگلیسی و..، هیچ چیز نمیتوانست مانع بچهها شود، حتی در اوایل اسارت، نداشتن قلم و کاغذ نیز نتوانست آنها را از یادگیری و تلاش باز دارد به گونهای که بچهها، نبوغ خود را بکار انداختند و شیوههایی نو در نگارش و کتابت را بوجود آوردند.»