شهید سیدمحمدرضا دستواره

شهید «سید محمدرضا دستواره» قائم مقام لشکر ۲۷ محمد رسول الله (ص) در وصیت‌نامه‌اش نوشت: «فقط پیروی از امام امت که پیروی از ائمه و پیامبر و خداست را سرلوحه همه امور قرار دهید و محکم و مستحکم بر پشت سر او لحظه‌ای دست از مبارزه و استقامت برندارید.»

مجتبی عسکری همرزم شهید «سید محمدرضا دستواره» می‌گوید: «با شهادت ممقانی مسئول بهداری لشکر ۲۷، شهید دستواره می‌گفت: یکی از قدیمی‌ترین رفقامان هم بالاخره رفت ولی ما هنوز زنده‌ایم. بعد سرش را و دست‌هایش به آسمان بلند کرد و فریادی کشید که ۵۰ متر آن طرف‌تر هم اگر صدای گلوله نبود به وضوح شنیده می‌شد. «خدایا خسته شدم پس چرا مرا نمی‌بری؟»

سیدحسن شکری همرزم شهید «سیدمحمدرضا دستواره» می‌گوید: «حاج رضا برای این که به نیرو‌ها روحیه بدهد، بالای خاکریز ایستاد و در حالی که تیر‌های رگباری دشمن از کنارش می‌گذشت و ترکش‌های فراوانی اطرافش به زمین می‌خورد، بی‌واهمه فریاد می‌زد «بچه‌ها. برسید... برید جلو... بزنید درب داغانشان کنید.»

معصومه دستواره همسر شهید «سید محمدرضا دستواره» نقل می‌کند: «هیچ‌گاه نماز اول وقتش ترک نمی‌شد. همیشه و در هر شرایطی سعی می‌کرد نماز جماعت را برپا کند. وقتی نماز می‌خواند، صورتش از اشک خیس می‌شد، خصوصا گاهی که نمی‌دانم چه مسائلی برایش پیش می‌آمد ولی می‌دیدم سید با صدای بلند در نماز گریه می‌کرد. آنقدر گریه می‌کرد که اطرافیان را تحت تاثیر قرار می‌داد.»

نرم‌افزار چندرسانه‌ای سردار شهيد «سیدمحمدرضا دستواره» به کوشش معاونت فرهنگی و آموزشی بنیاد شهید و امور ایثارگران شهرستان‌های استان تهران تولید شد.

خطبه عقد ما را حضرت امام(ره) با لحن خاصی فرمودند: «با هم خوب باشید»، این سفارش ایشان در تمام لحظات زندگی با ما بود. آنچه خواندبد بخشی از خاطرات همسر شهید «سیدمحمدرضا دستواره» است که در ادامه می خوانید.

شهیدان سیدحسن، سیدمحمد و سیدمحمدرضا دستواره سه دو برادر شهیدی هستند که هر سه در سال 1365 اولی بر اثر اصابت گلوله و ترکش به سر و دست و دومی بر اثر اصابت ترکش به قلب و پهلو و سومی بر اثر اصابت خمپاره به شکم و سینه به شهادت رسیدند.