کعبه

تا به یاد دارم -از سال‌های دور جوانی- هرگز دل خود را از آتش اشتیاق زیارت خانه‌ی خدا و حرم رسول‌الله (ص)، رها نیافته‌ام.

لباس بسيجي من مثل همان لباس احرامي است که تو برتن مي کني و به مکه مي روي. تيري که از سلاح من به سوي دشمن شليک مي شود، مثل سنگي است که تو در منا به شيطان مي زني . همانطور که تو با عشق و علاقه به طواف کعبه مي روي، من هم با همان عشق به جبهه آمده ام. کعبه ي تو آن جاست، کعبه ي من اينجاست.

یه مسافر قبل رفتن توی چشماش پره درده / اما دلخوشیش همینه که دوباره برمی‌گرده

پر کرده است عطر گل لاله راه را/ دارد نسیم، در دل خود سوز آه را

حاجیان لباس احرام برتن کرده اند و مُحرِمند از هر حرامی. «گم گشته دیار محبت کجا رود؟» او که در حریم تو خود را پیدا کرده است.