زهرا محمدی

دهم اسفند 1404، روزی که شاید پدر بزرگ به رسم عادت دیرینه اش، برای نوه عزیزتر از جانش، هدیه‌ای معنوی تدارک دید. قرآنی نفیس که با دست خط مبارک خود به زهرا تقدیم شد. آن دست خط، نه صرفاً کلماتی بر کاغذ، که نجوا‌های یک عارف و پدربزرگ عاشق بود. افشین علا برای این کودک شهید شعری سروده است.

آرزوهای دور و درازی را در ذهن کودکانه اش جای داده بود و گاهی نقش معلم و گاهی نقش پزشک را بازی می کرد و در میان آرزوهایش غرق می شد...