شهید طهماسب حاجیان

«نرگس حاجیان» می‌گوید: به پدر خیره می‌شدم تا زمانی که صدای مادر، سکوت من و پدر را بهم می‌زد اما من همچنان دستان کوچکم در دستانش بود و حاضر نبودم هرگز دستانم را از پدرم جدا کنم.