دعای کمیل شب‌های جمعه در اسارت
صادق مهماندوست راوی کتاب «پرستوی بال شکسته» نقل می‌کند: «جالب اینکه اغلب مواقع، در حین برگزاری دعا و در هر هفت هشت دقیقه یکبار، نگهبان عراقی که در محوطه درحال تردد بود، مزاحم می‌شد و عملا بچه‌ها مجبور بودند دعا را قطع کرده و تجمع داخل آسایشگاه را هم بهم بزنند و متفرق شوند و هر کس در جای خودش مستقر شود تا پس از رفع مزاحمت نگهبان بعثی، دوباره دعا ادامه پیدا کند.»
به گزارش نوید شاهد شهرستان‌های استان تهران، صادق مهماندوست راوی کتاب «پرستوی بال شکسته» در بخشی از کتابش آورده است:
دعای کمیل شب‌های جمعه، یادآور خاطرات اجرای این دعا در جبهه‌ها بود و برگزاری این مراسم در اسارت نیز خاطرات زیادی را دارد مخصوصا در اوایل اسارت و زمان نبود متن دعا، که خواندنش توسط کسانی اجرا می‌شد که آنرا حفظ بودند و مرحله بعد کار هم، تعیین نگهبان داخلی بود جهت مراقبت و پیشگیری از مزاحمت نگهبان بعثی و لو رفتن برنامه دعا در هنگام تردد نگهبان در بیرون از آسایشگاه بود. جالب اینکه اغلب مواقع، در حین برگزاری دعا و در هر هفت هشت دقیقه یکبار، نگهبان عراقی که در محوطه درحال تردد بود، مزاحم می‌شد و عملا بچه‌ها مجبور بودند دعا را قطع کرده و تجمع داخل آسایشگاه را هم بهم بزنند و متفرق شوند و هر کس در جای خودش مستقر شود تا پس از رفع مزاحمت نگهبان بعثی، دوباره دعا ادامه پیدا کند.
و این روند قطع و وصل دعا با هرمرحله حضور نگهبان به نزدیک آسایشگاه ادامه داشت و دعای نیم ساعته، به دلیل مزاحمت مکرر نگهبان‌ها بیش از یک ساعت طول می‌کشید؛ و بعضی وقت‌ها هم به دلیل شدت مزاحمت و تردد مکرر سرباز و حساس شدن نگهبان آن ساعت اردوگاه، مراسم دعا نیمه کاره تعطیل می‌شد و بچه‌ها با ناراحتی از به هم خوردن مراسم دعا، متفرق شده و به کار‌های خود مشغول می‌شدند.
انتهای پیام/
