هیچچیز در دوران اسارت مانع فراگیری علم و دانش نمیشد
صادق مهماندوست راوی کتاب «پرستوی بال شکسته» نقل میکند: «در اسارت، برای فراگیری علم و قرآن و انگلیسی و..، هیچ چیز نمیتوانست مانع بچهها شود، حتی در اوایل اسارت، نداشتن قلم و کاغذ نیز نتوانست آنها را از یادگیری و تلاش باز دارد به گونهای که بچهها، نبوغ خود را بکار انداختند و شیوههایی نو در نگارش و کتابت را بوجود آوردند.»
به گزارش نوید شاهد شهرستانهای استان تهران، صادق مهماندوست راوی کتاب «پرستوی بال شکسته» در بخشی از کتابش آورده است:
در اسارت، برای فراگیری علم و قرآن و انگلیسی و ..، هیچ چیز نمیتوانست مانع بچهها شود، حتی در اوایل اسارت، نداشتن قلم و کاغذ نیز نتوانست آنها را از یادگیری و تلاش باز دارد به گونهای که بچهها، نبوغ خود را بکار انداختند و شیوههایی نو در نگارش و کتابت را بوجود آوردند.
از جمله، استفاده از کوزههایی، به نام «حُبّانه» که در مناطق عرب نشین ایران و عراق و.. وجود دارد و عراقیها بعنوان محل ذخیره آب خوردن به هر آسایشگاه دو عدد داده بودند و مزیت این حبانهها اینست که آب را کمی خنک نگه میدارد و در روزهای گرما و نبود یخ و .. در اسارت، وجودشان واقعا غنیمت بود؛ و اگر حبانهای براثر حادثهای میشکست (جدا از تبعاتش و جریمه و... توسط بعثیها) بچهها، تکههای شکسته حبانه را برداشته و پس از خشک شدن، آنها وسیلهای میشد همچون گچ که میتوانستند با نوشتن بر روی زمین سیمانی کف محوطه راهروها و.. به آموزش یکدیگر بپردازند!
و هر وقت محل نگارش (زمین سیمانی) پُر میشد، با پارچه مرطوب، زمین را پاک و خشک کرده و دوباره شروع به نوشتن میکردند. خیلی از بچهها در سالهای اسارت به همین روش، خواندن و نوشتن و حتی قرآن، عربی، انگلیسی و .. را فرا گرفتند.
انتهای پیام/
