شهید «نوروز بیات»؛ نوجوانی که سنگر جبهه را خالی نگذاشت
به گزارش نوید شاهد زنجان، شهید «نوروز بیات» اول مهرماه سال ۱۳۴۹ در روستای قرهآغاج از توابع شهرستان زنجان، در خانوادهای مؤمن و مذهبی دیده به جهان گشود. او در دامان پدر و مادری مهربان و متدین پرورش یافت و از همان دوران کودکی، نشانههای ایمان، تقوا و اخلاص در رفتار و شخصیتش نمایان بود.
استعداد و هوش سرشار او از همان سالهای نخست زندگی آشکار شد. شهید بیات در پنجسالگی وارد دبستان شد و دوران ابتدایی را در زادگاهش گذراند. او در همان سنین کودکی نماز را بهطور کامل میخواند و به انجام فرائض دینی اهمیت میداد.
پس از مدتی برای ادامه تحصیل به زنجان آمد و در مدرسه راهنمایی شهید باهنر مشغول به تحصیل شد. او در طول سالهای تحصیل، همواره با معدل عالی و بهعنوان شاگرد اول شناخته میشد. هوش و استعداد تحصیلی از یک سو و اخلاق نیکو و رفتار شایسته از سوی دیگر، موجب شده بود مورد توجه و تشویق مسئولان مدرسه و بستگانش قرار گیرد.
علاقه و اشتیاق او به فراگیری علوم دینی، سرانجام وی را به حوزه علمیه زنجان کشاند. شهید بیات با جدیت و علاقه فراوان، تحصیل دروس حوزوی را آغاز کرد و تلاش داشت از کلام و سیره اهلبیت (ع) بهرهمند شود.
از حوزه علمیه تا سنگرهای دفاع مقدس
با آغاز جنگ تحمیلی، شوق حضور در جبهه و دفاع از اسلام در وجود شهید «نوروز بیات» شعلهور شد. او که دل در گرو آرمانهای دینی و دفاع از میهن داشت، چندین بار راهی جبهههای نبرد شد و در کنار رزمندگان اسلام به خدمت پرداخت.
این شهید در نخستین حضورهای خود، بهعنوان کمکآشپز در کنار رزمندگان فعالیت میکرد. برای او تفاوتی نداشت که در چه جایگاهی خدمت کند؛ مهم آن بود که سهمی در پشتیبانی از مدافعان اسلام داشته باشد. او پس از چهار ماه حضور در جبهه به خانه بازگشت و بار دیگر به تحصیل دروس حوزوی مشغول شد.
با این حال، بازگشت به خانه و ادامه تحصیل نتوانست شوق درونی او را برای حضور در جبهه فروبنشاند. بیقراری و دلبستگیاش به میدان نبرد، بار دیگر او را به سوی جبهه کشاند؛ این بار با آرزوی تقدیم جان در راه معبود.
در شرح زندگی این شهید آمده است که او با ایمان و توکل، سختیهای مسیر را به جان میخرید و شوق شهادت در دلش موج میزد. سرانجام چهارم اسفندماه سال ۱۳۶۵، در سرزمین خونین شلمچه و طی عملیات کربلای ۵ به شهادت رسید و به دیدار معبود شتافت.
پیکر مطهر شهید «نوروز بیات» پس از تشییع، در گلزار شهدای پایین زنجان به خاک سپرده شد.
شهادت؛ آرزوی رسیدن به معشوق
شهید «نوروز بیات» وصیتنامه خود را با آیهای از سوره احزاب آغاز کرده است؛ آیهای که از وفاداری مؤمنان به عهد الهی سخن میگوید:
«مِنَ الْمُؤْمِنِینَ رِجَالٌ صَدَقُوا مَا عَاهَدُوا اللَّهَ عَلَیْهِ فَمِنْهُمْ مَنْ قَضَى نَحْبَهُ وَمِنْهُمْ مَنْ یَنْتَظِرُ وَمَا بَدَّلُوا تَبْدِیلًا»
او پس از بیان ترجمه آیه، با شهادت به یگانگی خداوند و رسالت پیامبر اکرم (ص)، به امامت ائمه اطهار (ع) و ولایت فقیه در دوران غیبت اشاره میکند و مینویسد:
«اشهد ان لا اله الا الله و ان محمداً رسول الله. شهادت میدهم به یگانگی خدا و رسالت پیامبر اکرم ـ صلی الله علیه و آله ـ و به امامت ائمه ـ علیهم السلام ـ و در زمان غیبت به ولایت فقیه ایمان دارم که امروز امام عزیز بر مسلمین ولایت دارد.»
او در ادامه، با اشاره به ناپایداری زندگی دنیا و ضرورت پایبندی انسان به آرمانها و اعتقاداتش، حضور در جبهه را فرصتی برای مبارزه حق علیه باطل میداند و مینویسد:
«انسان یک روز به دنیا میآید و روزی هم از دنیا میرود و چه بسا که بهتر است در راه مکتبش و هدفش کشته شود. شکر خدای را که توفیق یافتم در راه مبارزه حق علیه باطل شرکت کنم و آنچه را که دارم در طبق اخلاص نهاده، تقدیم ایزد منان کنم.»
شهید بیات با یادآوری رشادتهای حضرت سیدالشهدا (ع) و یارانش و رزمندگان صدر اسلام، شهادت را همان آرمانی میداند که آنان برای رسیدن به آن تلاش کردند. او در این بخش، از احساس مسئولیت خود در برابر تجاوز دشمن به اسلام و سرزمین ایران سخن میگوید و تأکید میکند که در برابر چنین جنایتی نمیتوان سکوت کرد.
او با بیانی پرشور از تصمیم خود برای بازگشت به جبهه مینویسد:
«من اکنون میروم که با خدا ملاقات کنم. میروم تا آن آتشی که در درونم مشتعل شده، آن را خاموش کنم. من هماکنون به سوی سنگر خالی همرزمم میروم. به سوی لانه باصفای جبهه جنگ پرواز میکنم که دشمن بداند هیچموقع سنگر خالی نمیماند.»
قدردانی از پدر و مادر و سفارش به صبر
شهید «نوروز بیات» در بخش دیگری از وصیتنامه، با لحنی سرشار از محبت و قدردانی، پدر و مادر خود را مخاطب قرار میدهد و از زحمات آنان در تربیت و پرورش خود سخن میگوید.
او با یادآوری لحظهای که برای نخستین بار قصد جدایی از خانواده و رفتن به جبهه را داشت، از جمله مادرش یاد میکند که به او گفته بود: «پسرم! مواظب خودت باش که بیخودی کشته نشوی.»
این جمله در ذهن شهید باقی مانده بود و حتی در سنگر نیز آن را به یاد میآورد. او در ادامه، با اشاره به ارزش خون شهید در راه خدا، از حدیثی منسوب به پیامبر اکرم (ص) یاد میکند و شهادت را راه رسیدن به معشوق حقیقی میداند.
در بخشی از وصیتنامه آمده است:
«پدرجان و مادرجان! هیچ قطرهای در مقیاس حقیقت در نزد خدا از قطره خونی که در راه خدا ریخته میشود، بهتر نیست که رسول اکرم ـ صلی الله علیه و آله ـ میفرماید: «فَوْقَ کُلِّ ذِی بِرٍّ بَرٌّ حَتَّى یُقْتَلَ الرَّجُلُ فِی سَبِیلِ اللَّهِ فَإِذَا قُتِلَ فِی سَبِیلِ اللَّهِ فَلَیْسَ فَوْقَهُ بِرٌّ» و من میخواهم با این قطره خون به معشوقم برسم، به خدا!»
او سپس از خانوادهاش میخواهد پس از شهادتش بیتابی نکنند و به جای گریه برای او، به یاد مظلومیت امام حسین (ع) و تنهایی آن حضرت در دشت کربلا باشند.
شهید بیات در خطاب به مادرش مینویسد:
«ننه جان! خدا به تو صبر بدهد. تو باید افتخار کنی و همیشه سرت را بالا بگیری که پارهای از وجودت، پسرت را در راه خدا دادهای.»
او همچنین پدرش را به صبر و افتخار به پیمودن راه امام حسین (ع) دعوت میکند و از پدر و مادرش میخواهد اگر نتوانستند پس از شهادتش او را ببینند، حلالش کنند و از دوستانش نیز برای او حلالیت بگیرند.
سفارش به دوستان و نسل آینده؛ پاسداری از سرزمین اسلامی
شهید «نوروز بیات» در ادامه وصیتنامه، به آینده کشور و مسئولیت نسلهای پس از خود توجه دارد. او ابراز امیدواری میکند برادران و دوستانش پس از شهادتش با پایداری و ایستادگی، مرز و بوم کشور اسلامی را از دست دشمنان حفظ کنند.
او در این بخش، بر ضرورت ادامه راه رزمندگان و دفاع از سرزمین اسلامی تأکید میکند و از امام خمینی (ره) بهعنوان رهبری یاد میکند که مردم را از چنگال دشمنان نجات داد. از همین رو، سفارش میکند که همگان برای سلامتی و موفقیت امام دعا کنند.
این شهید در پایان وصیتنامه، دعای خود را چنین بیان میکند:
«خدایا تمام ما را از فداکاران اسلام قرار بده.»
وصیتنامه شهید «نوروز بیات» روایت نوجوانی است که در کنار استعداد علمی، اخلاق نیکو و علاقه به تحصیل علوم دینی، دل در گرو دفاع از اسلام و میهن داشت. او با وجود بازگشت از جبهه و ادامه تحصیل در حوزه علمیه، نتوانست از شوق حضور در کنار رزمندگان دست بکشد و بار دیگر راهی میدان نبرد شد؛ مسیری که سرانجام به شهادتش در شلمچه انجامید. یاد و نام این شهید گرانقدر، در کنار وصیتهای صمیمانهاش به خانواده و تأکید بر وفاداری به عهد الهی، یادآور مسئولیت پاسداری از ارزشهایی است که برای آن جان خود را تقدیم کرد.
انتهای پیام/