آخرین اخبار:
کد خبر : ۶۳۶۲۸۵
۱۲:۴۶

۱۴۰۵/۰۸/۲۵
گفتگو با مادر شهید دانش آموز جنگ رمضان «محمدصالح ولیپوری»؛

از آرزوی ساخت موشک تا پرواز در آغوش برادر

«محمدصالح ولیپوری» شهید دانش آموزی که در جنگ رمضان به شهادت رسید عاشق صنعت هوافضا بود و آرزوی ساختن موشک را داشت ولی با تمام آرزوهای قشنگی که داشت شب نوزدهم ماه مبارک رمضان در جنگ رمضان به شهادت رسید.


به گزارش نوید شاهد لرستان، «محمدصالح ولی‌پوری»، نوجوانی مهربان و اهل کمک به دیگران بود؛ پسری که به والیبال، هیئت و خدمت به مردم علاقه داشت و آرزو می‌کرد روزی موشکی به نام خودش بسازد. او شیفته شهید حاجی‌زاده بود و بارها از علاقه‌اش به ساخت موشک گفته بود. محمدصالح در شب نوزدهم ماه مبارک رمضان، هنگامی که همراه برادرش برای خرید لباس مشکی به خیابان تختی بروجرد رفته بود، بر اثر حمله هوایی به شهادت رسید. در این گفت‌وگو، مادر او از روحیات، آرزوها و خاطرات فرزند شهیدش می‌گوید.

از آرزوی ساخت موشک تا پرواز در آغوش برادر

محمدصالح چه روحیه و ویژگی‌هایی داشت؟
مادر شهید: پسر شهیدم، محمدصالح، همان‌طور که از اسمش پیداست، صالح بود. عاشق کار خیر و کمک‌کردن به دیگران بود. پسری خوش‌قلب، مهمان‌نواز و مهربان بود و بین دوستانش محبوبیت داشت. با کسی قهر نمی‌کرد و دوست داشت با همه خوب باشد. معمولاً خوراکی مدرسه‌اش را با دوستانش تقسیم می‌کرد و همیشه به فکر دیگران بود.
 
از علاقه‌اش به موشک و شهید حاجی‌زاده بگویید.
مادر شهید: محمدصالح به ساخت موشک علاقه زیادی داشت و شهید حاجی‌زاده را دوست داشت. همیشه می‌گفت: «می‌خواهم مثل شهید حاجی‌زاده موشک بسازم.» آرزو داشت موشکی به نام خودش بسازد. من هم به او می‌گفتم: «پسرم، یک موشک به اسم صالح بساز». می‌گفت می‌خواهد موشکی بسازد که اسرائیل و آمریکا را نابود کند. چند بار از نمایشگاه هوافضای سپاه بازدید کرده بود. موشک‌ها را با دقت و جزئیات بررسی می‌کرد و اطلاعات خوبی درباره سوخت و برد آن‌ها داشت. شب عید هم موشکی ایرانی با نام محمدصالح نوشته شد و به سمت قلب اسرائیل پرتاب شد.
از آرزوی ساخت موشک تا پرواز در آغوش برادر
 
محمدصالح چه آرزوهایی برای آینده داشت؟
مادر شهید: آرزوهای بزرگی داشت. عاشق والیبال بود و برای تماشای والیبال و فوتبال به ورزشگاه می‌رفت. ورزشکاری بااخلاق بود و دوست داشت در سطح بین‌المللی ورزشکار شود. با ورزشکارهای زیادی عکس داشت و لباس تیم‌های ورزشی و توپ‌های جام جهانی را جمع می‌کرد. همیشه بهترین‌ها را دوست داشت.
 
از اعتقادات و فعالیت‌های مذهبی او بگویید.
مادر شهید: محمدصالح اهل نماز و روزه بود. اگر نمازش قضا می‌شد، عذاب وجدان می‌گرفت. در نماز جماعت مدرسه شرکت می‌کرد و در ماه محرم و مراسم‌های مذهبی دوست داشت به هیئت کمک کند. از وقتی نوزاد بود، در تمام دهه محرم او را با خودم به هیئت می‌بردم. وقتی بزرگ‌تر شد، اگر تهران بودیم در هیئت مداحان شرکت می‌کرد و اگر بروجرد بودیم، از شب تا صبح و از صبح تا شب به هیئت کمک می‌کرد؛ از خادمی گرفته تا کمک در پخت غذا و شستن ظرف‌ها. از هیچ کاری دریغ نمی‌کرد. میزتحریر مدرسه‌اش را به نام امام حسین(ع) مزین کرده بود و در اتاقش پرچم و نمادهای مذهبی داشت. لباس مشکی محرم را با دقت انتخاب می‌کرد و تا پایان محرم می‌پوشید. در ایام محرم لباس سقایی هم بر تن می‌کرد.
از آرزوی ساخت موشک تا پرواز در آغوش برادر
 
درباره علاقه او به شهادت چه خاطره‌ای دارید؟
مادر شهید: محمدصالح با پدرش و دوستان خانوادگی‌مان درباره شهادت و مقام شهید صحبت می‌کرد. می‌پرسید شهادت چگونه اتفاق می‌افتد و مقام شهید نزد خدا چیست. گاهی می‌گفت: «ای‌کاش شهید شوم.» با هماهنگی معلمش، نام کلاسش را به یاد شهید مهدی نعمایی، دوست شهید پدرش، گذاشته بود.
 
از آخرین روز زندگی محمدصالح بگویید.
مادر شهید: چون محمدصالح از تهران لباس مشکی همراه نیاورده بود، از دو سه روز پیش از شب احیا می‌گفت لباس مشکی ندارد و می‌خواهد لباس بخرد. شب نوزدهم ماه مبارک رمضان، حدود ساعت پنج، همراه برادر بزرگ‌ترش، محمدحسین، برای خرید لباس مشکی به سمت خیابان تختی رفتند. حدود ساعت پنج‌ونیم، خیابان تختی هدف حمله موشکی قرار گرفت. محمدصالح و برادرش آن لحظه به میدان شهدا، روبه‌روی پاساژ شقایق، رسیده بودند. به‌محض اینکه از موتور پیاده شدند، موشک اصابت کرد و ترکش به پهلوی راست محمدصالح خورد. او همان‌جا در آغوش برادرش به شهادت رسید.  
از آرزوی ساخت موشک تا پرواز در آغوش برادر
 
آیا در روزهای پایانی، درباره دیدار با رهبر شهید صحبتی کرده بود؟
مادر شهید: حدود ده روز پیش از شهادتش، خیلی اصرار داشت که همراه پدرش به دیدار حضرت آقا برود، اما متأسفانه این دیدار ممکن نشد. وقتی از شهادت حضرت آقا باخبر شد، خیلی گریه کرد و می‌گفت چرا نتوانسته به دیدار ایشان برود. بعد لباس مشکی پوشید و عکس حضرت آقا را در پروفایل گوشی‌اش گذاشت. محمدصالح می‌گفت: «اگر جنگ نمی‌شد، قرار بود هفته دیگر بروم دیدار آقا.» درست همان هفته به شهادت رسید و مهمان ویژه حضرت آقا شد.
 
محمدصالح تجربه سفر زیارتی هم داشت؟
مادر شهید: ما سه بار همراه محمدصالح به کربلا رفتیم که دو بار آن در پیاده‌روی اربعین بود. با ذوق تا نیمه‌های شب پا‌به‌پای ما پیاده‌روی می‌کرد. حتی یک‌بار هم نشنیدم بگوید خسته شده یا دیگر نمی‌تواند ادامه دهد. چفیه‌ای که اکنون بالای مزارش گذاشته‌ایم، همان چفیه‌ای است که در دوران نوزادی، همراه لباس حضرت علی‌اصغر(ع)، برایش می‌پوشاندم. آن را همراهش در مزار گذاشتیم.
از آرزوی ساخت موشک تا پرواز در آغوش برادر
 
پیام شما به مردم چیست؟
مادر شهید: پیام ما این است که جانمان را فدای وطن می‌کنیم؛ همان‌طور که پسر شهیدم جانش را فدای ایران کرد. شاید با رفتن محمدصالح، غم امام حسین(ع) پس از شهادت حضرت علی‌اکبر(ع) و حضرت قاسم(ع) را بهتر درک کرده باشیم و ذره‌ای از داغ حضرت زینب(س) را حس کرده باشیم. باید برای حفظ نظام و انقلاب تلاش کنیم و دعا کنیم که این انقلاب به ظهور آقا امام‌زمان(عج) متصل شود. امیدوارم خون پاک محمدصالح و محمدصالح‌ها زمینه‌ساز ظهور آقا امام‌زمان(عج) باشد.
از آرزوی ساخت موشک تا پرواز در آغوش برادر
 
محمدصالح ولی‌پوری با آرزوهای بزرگی از دنیا رفت؛ آرزوی ساخت موشکی به نام خودش، ورزشکاری در سطح بین‌المللی شدن و دیدار با رهبر شهید. اما نام او در خاطره خانواده و دوستانش، بیش از هر چیز با مهربانی، ایمان، خدمت به دیگران و عشق به وطن گره خورده است. مادرش می‌گوید یاد و راه محمدصالح و دیگر نوجوانان شهید، چراغی برای نسل‌های آینده خواهد بود و آرزو دارد خون پاک آنان زمینه‌ساز ظهور امام‌زمان(عج) شود.
انتهای پیام/

گزارش خطا

ارسال نظر
تازه‌ها
طراحی و تولید: ایران سامانه