بازگشت در تاریکی با راهنمایی ستارگان

به گزارش نوید شاهد فارس، شهید «ابراهیم باقری‌زاده» یکم فروردین سال ۱۳۳۷ در شهرستان کازرون دیده به جهان گشود. در هفت سالگی راهی مدرسه شد و دوران تحصیل در مدرسه مجتهد ادب و هنرستان دکتر شریعتی تا اخذ مدرک دیپلم گذراند. در دوران جریانات انقلاب اسلامی به جرم فعالیت و شرکت در راهپیمایی‌ علیه حکومت ستمشاهی به زندان افتاد. پس از پیروزی انقلاب عضو بسیج شد. در روز‌های جنگ تحمیلی راهی جبهه شد و سرانجام ۱۹ دی سال ۱۳۶۵ در شلمچه به شهادت رسید. پیکر پاکش در گلزار شهدای بهشت زهرا شهرستان کازرون به خاک سپرده شد.

متن خاطره: قسمت «۵»

این را بدانید که شب و روز دید خیلی فرق می‌کند؛ مثلاً روز می‌روی یک جایی را می‌بینی شب بعد که می‌روی همان منطقه طور دیگری به نظرت می‌رسد یا بر عکس، پس در منطقه‌ی عملیاتی هم روز باید شناسایی کرد و هم شب حتی الامکان.

در یک منطقه رفتیم جلو با گردان برادر رفایت، وظیفه اطلاع در این جا خیلی مهم است که باید شلاقی و با قدرت و نترسی کامل نیرو را جلو بریم، گردان لبه جلوی مقر دشمن خوابیدند و تخریب چی‌ها را جلو آوردیم و مین‌ها را نشان دادیم و گفتیم این جا مین‌ها را باز کنید و در برگشتن گیج شدم و راه را گم کردم و فقط از طریق ستاره استفاده کردم و برگشتم که با برادر رفایت گفتم که طرح مانور خود را بریز و چه کار کنیم و بعد دیدم که از پشت سر ما تیراندازی می‌شود.

از روی آتش تیربار‌ها فهمیدیم که منطقه حالت هلالی دارد و ما در شکم می‌خواهیم معبر باز کنیم و عملیات انجام دهیم و برادر رفایت مقداری فکر کرد و گفت این جا نمی‌شود، چون اگر گردان را این جا وارد عمل کنیم قیچی می‌شویم و خلاصه مجبور شدیم برگردیم و به برادر نبی رودکی در میان بگذاریم و او هم خلاصه همین گفت.

 قرار بود یک منطقه‌ای شناسائی شود و چند نفر برای این کار انتخاب شدند و یک نفر از افراد بومی که قبلاً شناخت روی او داشتیم قرار شد ما را جلو ببرد؛ مقداری که جلو رفتیم و قرار بود ما را به یک منطقه برساند، حدود ۲ ساعت طول کشید بعد که ما را آن جا رساند دیدیم همان منطقه‌ی مورد نظر است.

در بازگشت او عقب ماند هر چه آمدیم، دیدیم صبح شده و هنوز به جاده نرسیده‌ایم همان جا خودمان را قایم کردیم در جایی که در اختفاء بود و در دید تیر دشمن نبود شب رفتیم آن مرد بومی را دوباره دیدیم گفتیم باز ما را ببر به همان جایی که دیشب رفتیم، ولی این شب حدود ۶ ساعت طول کشید و ما مرتب می‌گفتیم این، آنجا نیست و تو گم کرده‌ای ولی او می‌گفت صبر کنید می‌رسیم و خلاصه ما را برد همان جای دیشب؛ منظور این است که اگر ما زمین را بشناسیم و رفت و آمد زیادتری کرده باشیم دیگر مسئله گم شدن و مسائل دیگر پیش نمی‌آید.

انتهای متن/