«رحیم» خوش‌رو، شوخ طبع و مهربان بود

به گزارش نوید شاهد سمنان، «شهید رحیم میرآخورلی» فرزند یدالله و پری، بیستم تیرماه ۱۳۳۵ در روستای سلمان از توابع شهرستان گرمسار چشم به جهان گشود. او سه برادر و چهار خواهر دارد.

فرمان امام را شنید، برگشت و شهید شد

دوم ابتدایی را در زادگاهش و مقطع دبیرستان را در کردوان و سال آخر را در دبیرستان گرمسار ادامه داد. با پذیرش در دانشکده کشاورزی کرج، در رشته ماشین آلات و راه سازی ادامه تحصیل داد و فوق دیپلم خود را به عنوان تکنسین ماشین آلات گرفت. برای انجام خدمت سربازی به پادگان عجب‌شیر اعزام و بعد از آموزش به لشکر ۶۴ ارومیه معرفی شد.

بعد از چند ماه از شروع خدمتش، به فرمان حضرت امام خمینی از پادگان فرار کرد. امام دوباره که فرمان برگشت سربازان به پادگان‌ها را دادند، او به خدمت برگشت. آن بار از ارومیه به پادگان پسوه معرفی و با پایان خدمتش زندگی جدیدی را شروع کرد. با توجه به تخصص و رشته تحصیلی‌اش از پانزدهم خرداد ۱۳۶۱ به استخدام سازمان گسترش و نوسازی صنایع ایران(شرکت فیات در جاده قدیم کرج) درآمد.

برای استفاده از تخصصش در جبهه، در سال‌های ۱۳۶۳ و ۱۳۶۵ از طریق سپاه و دو مرحله هم در سال ۱۳۶۴ از طریق جهادسازندگی به عنوان تعمیرکار ماشین آلات سنگین: لودر، بولدوزر و گریدر اعزام شد. در مجموع مدت چهارماه سابقه حضور در جبهه را در پرونده خود به ثبت رسانده است.

پدر کدخدا، پسر شهید

با چند شاخص، پدر شهید را از زبان راویان معرفی کنیم. شغلش کشاورزی بود و بعد از انقلاب به استخدام اداره کشاورزی درآمد. به سبب اعتمادی که مردم روستا به او داشتند، به عنوان کدخدای روستا انتخاب شد. به تبع پدرش که اهل قرآن خواندن بوده، او هم همیشه تلاوت قرآن داشته و در مراسم قرآن می‌خواند ومداحی می‌کرد.

اداره هواشناسی، دستگاه و سیستم خودش را برای گزارش گیری از آن منطقه در محوطه منزل یدالله قرار داده بود و گزارش روزانه توسط رحیم و در نبود او توسط برادرش به اداره مخابره می‌شد. از نظر جسمی قوی و توانمند بود و در انجام هیچ‌کاری احساس ضعف نمی‌کرد، بلکه هرکاری در مقابل اراده او کوچک بود. در ایام تابستان و هم زمان با تحصیل علاوه بر کمک به پدر در کار کشاورزی، به عنوان کارگر ساده روی زمین دیگران کار می‌کرد. آن قدر پرتلاش و دلسوز به کار بود که بعضی از کشاورزان برای خربزه‌کاری تابستان و زمستان با رحیم قرارداد می‌نوشتند.

ورزشکار و کشتی‌گیر بود. از ویژگی‌های بارزش: خوش‌رویی، شوخ طبعی و مهربانی بود. سال ۱۳۶۵ ازدواج کرد. هنوز ده روز از ازدواجش نگذشته بود که به دلیل نیاز نیروی تخصصی، عازم جبهه جنوب شد. سی و یکم شهریور ۱۳۶۵ با سمت راننده در اندیمشک دچار سانحه رانندگی شد و به شهادت رسید. مزار وی در گلزار شهدای روستای کردوان از توابع زادگاهش واقع است.

انتهای متن/