آخرین اخبار:
کد خبر : ۶۲۰۹۵۱
۱۴:۴۵

۱۴۰۵/۰۳/۰۵
یادداشت

«اداره‌نشینی» یا «عاشقی؟»؛ مرز باریک یک انتخاب

در آیین تجلیل از «ابوذر محمدی»، فرزند گران‌قدر شهید و از کارکنان مخلص بنیاد شهید کهگیلویه و بویراحمد، روایتی تکان‌دهنده از عشق فرامرزی به شهدا بازخوانی شد؛ فرزندی که در تشییع پیکرهای مطهر شهدای «جنگ رمضان»، منتظر دستورالعمل‌های اداری نماند و با خودروی شخصی‌اش، شانه زیر بار جابه‌جایی تابوت‌های مطهر و خونین یاران جدید پدرش داد.


به گزارش نوید شاهد کهگیلویه وبویراحمد، اینجا خاک کهگیلویه و بویراحمد است؛ استانی که با نام ۲۰۰۰ شهید، کوهستان، غیرت و شهادت پیوند خورده است. آیین تجلیل از ابوذر محمدی توسط معاونت فرهنگی بنیاد شهید، فراتر از تقدیر‌های کلیشه‌ای، به یک «کلاس روایت‌گری عاشقی» تبدیل شد؛ روایتی از جنس جگرگوشگانی که خون سرخ پدرانشان هنوز در رگ‌هایشان می‌جوشد.
در جغرافیای کاری «بنیاد شهید»، تعریف کارمند متفاوت است؛ اینجا «ساعت کاری» معنا ندارد؛ چرا که شهدا به زمان و مکانِ ما مقید نیستند. آنچه در آیین تجلیل از برادر عزیزمان «ابوذر محمدی» دیدیم، فقط تقدیر از یک همکار نبود، بلکه تجلیل از «فرهنگِ خودجوشی» بود.
این یک جلسه تودیع یا معارفه نبود؛ یک «محفل روایت‌گری» بود برای بازخوانی همان لحظاتی که در کتاب‌های اداری ثبت نمی‌شوند، اما در تاریخ انقلاب می‌مانند. سید ابوذردیماد، معاون فرهنگی بنیاد شهید کهگیلویه و بویراحمد، در این نشست با لحنی که از عمق جان برخاسته بود، پرده از حقیقتی برداشت که در روز‌های پرالتهاب تشییع شهدای رمضان بر همکاران این نهاد گذشت.

دیماد در روایتی شنیدنی از آن ایام، خاطره‌ای را بازگو کرد که به سادگی از کنارش نمی‌توان گذشت: «در روز‌هایی که عطرشهدای جنگ تحملی رمضان، کوچه‌پس‌کوچه‌های استان را متبرک کرده بود، برخی از همکاران ما، از جمله برادر ارجمندمان ابوذر محمدی، مفهوم خدمت را به معنای واقعی کلمه بازتعریف کردند. آنها منتظرابلاغیه و وسیله نقلیه سازمانی نماندند. با خودرو‌های شخصی خود، پابه‌پای پیکر‌های مطهر آمدند و در میدان عمل، شانه زیر تابوت‌های شهدا گذاشتند.»

او تأکید کرد: «این صحنه‌ها، کلاس درس تعهد بود. جابه‌جایی تابوت شهید با خودروی شخصی، یک جابه‌جایی فیزیکی نبود؛ این جابه‌جایی دلی بود. نشان داد که اینجا، در سنگربنیاد، خدمت نه یک وظیفه اداری، که یک پیمان ناگسستنی با خون شهداست.»

 این آیین سپاس، از ابوذر محمدی به عنوان نمادی از کارکنان مخلص و بی‌ادعای بنیاد شهید که کم نیستند از این دست تجلیل شد؛ خادمی که نشان داد برای خدمت به شهید، همه‌چیز مهیاست؛ فقط کافی است «دل» آماده باشد.
سید ابوذر دیماد درست می‌گوید؛ این خدمت با دل انجام می‌شود. کسی که خودروی شخصی‌اش را برای جابه‌جایی پیکر شهید مهیا می‌کند، در واقع دارد با خودشهید «بیعت» می‌کند.

این «خدمت فراتر از وظیفه»، همان نوری است که بنیاد شهید را از سایر دستگاه‌ها متمایز می‌کند. ما کارمندان این نهاد، اول باید «خادم» شهدا باشیم، بعد کارمند بنیاد. ابوذر محمدی‌ها، امروز صدای بلند این فرهنگ در کهگیلویه و بویراحمد هستند. پایان کلام اینکه: کار برای شهدا، پایان اداری ندارد؛ آغازابدی است.

نویسنده: سید علی مختارنیا
دبیر سایت نوید شاهد استان کهگیلویه وبویراحمد

«اداره‌نشینی» یا «عاشقی؟»؛ مرز باریک یک انتخاب

«اداره‌نشینی» یا «عاشقی؟»؛ مرز باریک یک انتخاب

«اداره‌نشینی» یا «عاشقی؟»؛ مرز باریک یک انتخاب

انتهای پیام

منبع: نویدشاهد

گزارش خطا

ارسال نظر
تازه‌ها
طراحی و تولید: ایران سامانه