آرزوی همیشگی او برای شهادت

به گزارش نوید شاهد مازندران، شهید «علی محمد اسدی آهنگرکلایی» طلوع آفتاب زندگانی اش در آغازین روز آبان ماه سال ۱۳۴۵، کاشانه «احمدعلی و رحیمه» را گرمایی دگر بخشید. زوج زحمتکشی که در روستای «آهنگرکلا» قائم شهر با پیشه کشاورزی، روزگار می‌گذراندند.

علی محمد، کودکی بیش نبود که قرآن و نماز را نزد پدربزرگش آموخت و تحت تربیت اسلامی خانواده‌ای متدیّن رشد یافت.

به گفته مادرش: «خیلی به نماز و روزه اهمیّت می‌داد. زمانی که سن اش کم بود، او را برای اوقات سحر بیدار نمی‌کردم؛ امّا او بدون سحری، روزه می‌گرفت.»

علی محمد در سنّ هفت سالگی به دبستان روستا راه یافت. سپس با پایان مقطع راهنمایی در قائم شهر، تحصیلات متوسطه خود را در مجتمع رزمندگان این شهر در رشته علوم انسانی از سر گرفت. چون فرزند اوّل خانواده بود، در نگهداری خواهر و برادرهایش و کار‌های خانه به ما کمک می‌کرد. در آشپزی هم کمک حال‌ام بود. همه از او راضی بودند. حتی همسایه ها!

زمزمه‌های انقلاب که در کوچه و خیابان شهر پیچید، علی محمّد نیز به جمع انقلابیون ملحق شد و به توزیع اعلامیه‌های امام خمینی پرداخت.

وی در بیست و هفتم مرداد ۱۳۶۳، اوّلین حضور خود را در جبهه نبرد با دشمن تجربه کرد. سال ۱۳۶۵ نیز چند ماهی به عنوان پزشک یار در واحد بهداری ناحیه مشغول به خدمت بود. این رزمنده سلحشور مازندرانی از ۱۲ اردیبهشت ماه سال ۱۳۶۶ به مدت شش ماه و از اوّل آذر ماه این سال به مدت یک ماه، در کِسوت مرّبی تخریب پادگان شهید باقرزاده و المهدی، خدمات ارزنده‌ای از خود به یادگار گذاشت. او که تا آن زمان با عضویت پاسدار افتخاری مشغول انجام وظیفه بود، در بیست و نهم دی ماه ۱۳۶۶، جامه پاسداری به تن پوشانید. علی محمّد در جبهه کردستان نیز حضور داشت و علاوه بر عارضه شیمیایی، یک بار از ناحیه پا دچار مجروحیت شد.

در نهایت، این پاسدار شهید در بیست و هشتم اردیبهشت ۱۳۶۸، در حالی که در کِسوت مرّبی تخریب سپاه قائم شهر مشغول خدمت بود، در اثر انفجار نارنجک در دوآب اَفرا به درجه والای شهادت رسید.

پیکر مطّهر او بعد از وداع همسرش، «فاطمه غلامی»، در بهشت رضوان آهنگرکلا آرام گرفت.

مادر، روایت دیگری از آرزو‌های شهادت علی محمّد دارد:

«در تشییع جنازه شهدا شرکت می‌کرد و می‌گفت: «من باید شهید بشوم! نباید به مرگ عادی بمیرم.

حتّی یک روز که با هم سَرمزار رفته بودیم، جای خود را به من نشان داد و گفت: مرا کنار شهید «احمد قادری» دفن کنید. من ناراحت شدم. گفتم: این چه حرفی است؟! گفت: این را می‌گویم که برایت عادی شود. من می‌خواهم شهید شوم.»

انتهای پیام/