خاطرات/ واجب‌تر از ازدواج، دفاع از دین است

به گزارش نوید شاهد مازندران، شهید «حسین علی رمضان پور چاری» سوم خرداد ۱۳۴۶، در شهرستان بابل به دنیا آمد. پدرش خضرالله و مادرش اشرف نام داشت. از سوی بسیج وارد جبهه شد و در تاریخ بیست وچهارم اردیبهشت ۱۳۶۷، در منطقه شلمچه بر اثر اصابت ترکش خمپاره به سینه و پهلو و باسن به شهادت رسید. مزار او در گلزار چاری شهرستان بابل به خاک سپرده شد.

چند خاطره‌ای از شهید «حسین علی رمضان پور چاری»:

خواهر شهید: شهید صدای دلنشین و زیبایی داشت و به همین خاطر در دوران تحصیل به عنوان قاری قرآن مراسم صبحگاهی مدرسه را آغاز می‌کرد. حتی وقتی به روستای کلاگر محله می‌رفت که فاصله زیادی را مجبور بود طی کند (۶ کیلومتر) تا او به مدرسه نمی‌رسید مراسم صبحگاهی شروع نمی‌شد.

خواهر شهید: شهید بی نهایت بهداشت را رعایت می‌کرد با این که لباسش ساده بود ولی همیشه لباسش مرتب و تمیز بود و لباس هایش را خودش می‌شست و کسی را به زحمت نمی‌انداخت و در هر شبانه روز ۳ الی ۴ نوبت مسواک می‌زد و برای تمیزی و بهداشت وقت و حوصله صرف این کار می‌کرد.

خواهر شهید: شهید ۱۴ سال بیشتر نداشت که طنین انقلاب به گوش رسید او نیز همگام با جوانان و مردم ظلم ستیز در تظاهرات وراهپیمایی شرکت می‌کرد و با پخش و تکثیر اعلامیه امام تا حد توانش خود را در پیروزی انقلاب سهیم می‌کرد. در یکی از تظاهرات بود که سرمبارکش بر اثر ضربه‌ی چماق و باتوم توسط یکی از مزدوران شکست و این حادثه هرگز او را از هدفش دور نساخت بلکه مصمم‌تر شد.

مادر شهید: شهید نسبت به همه رئوف و مهربان بود. یادم می‌آید اکثر اوقات به نماز می‌ایستاد برادر و خواهرش که کوچکتر بودند او را اذیت می‌کردند من آن‌ها را نکوهش و دعوا می‌کردم، اما شهید می‌گفت اشکالی ندارد کاری با آن‌ها نداشته باش. وقتی پیامبر هم نماز می‌خواند حسن و حسین هم کودک بودند و بر دوش پیامبر سوار می‌شدند. به او می‌گفتم پسرم کمرت درد می‌گیرد می‌گفت: اشکال ندارد.

شهید آرزویی جز شهادت در سر نداشت به او گفتم پسرم تو فرزند اول ما هستی می‌خواهیم دامادی تو را ببینیم او در جواب به من می‌گفت واجب‌تر از ازدواج من رفتن به جبهه است و دفاع کردن از دین اسلام هر وقت انقلاب پیروز شد من هم ازدواج می‌کنم.

شهید بار‌ها می‌آمد پیش من می‌نشست می‌گفت: مادرجان! از گذشته و گذشتگان برایم بگو می‌خواهم از آن‌ها عبرت بگیرم. من هم از معایب و محاسن آن‌ها همیشه می‌گفتم و او همیشه فکر کار و آخرت بود.

انتهای پیام/