وقتی که او بود، یاد قمربنیهاشم(ع) در دلها بود
به گزارش نوید شاهد سمنان، «شهید عزتالله حسنی» ششم اردیبهشت ۱۳۳۱ در شهرستان دامغان دیده به جهان گشود. پدرش اکبر، کارگر بود و مادرش زهرا نام داشت. تا پایان دوره راهنمایی درس خواند. کارمند کارخانه ذوبآهن بود. سال ۱۳۵۰ ازدواج کرد و صاحب سه پسر و چهار دختر شد. از سوی جهادسازندگی به جبهه رفت. هشتم فروردین ۱۳۶۱ بر اثر اصابت گلوله مجروح شد. نهم خرداد ۱۳۸۱ در زادگاهش بر اثر عوارض ناشی از آن به شهادت رسید. پیکر وی را در گلزار شهدای فردوسرضای همان شهرستان به خاک سپردند.

دل نوشتهای از فرزند شهید:
وقتی که او بود
وقتی که او بود، نماز اول وقت فراموش نمیشد، چراکه در سختترین شرایط حتی در میدان جنگ هم سعی در اقامه نماز اول وقت داشت.
وقتی که او بود، در خطرها قوت قلب و دلگرمی داشتیم، چراکه شیرمردی شجاع بود.
وقتی که او بود، کارهای دشوار بر زمین نمیماند، چراکه مرد خطر بود.
وقتی که او بود، معنی کار و تلاش را میفهمیدیم، چراکه مرد عمل بود.
وقتی که او بود، یاد قمربنیهاشم(ع) در دلها بود، چراکه دستی در راه دوست فدا کرده بود.
وقتی که او بود، مفهوم یا ابوالفضل(ع) طنینانداز بود، چراکه این ذکر به ویژه در سختیها بر زبانش بود.
وقتی که او بود، مفهوم احسان به والدین بهتر درک میشد، چراکه همواره خدمتگزار پدر و مادر بود.
وقتی که بود، همگی شاد بودیم، چراکه غمهایش در دل و شادیاش بر چهره و با صفا و خوش مشرب بود.
وقتی که او بود، مفهوم دستگیری از ضعیفان را واضحتر در مییافتیم، چراکه این عمل پسندیده سرلوحه اعمالش بود.
او با اینکه در اوایل دفاع مقدس، چون اربابش ابوالفضل العباس(ع) یک دستش را در جبهه از دست داده بود، با این حال چند بار پس از آن به جبهههای نبرد اعزام شد و حماسهها آفرید. شاید در اثبات ارادت به مقتدایش حضرت ابوالفضل(ع) سنگینی دستی دیگر و نیز جسم خاکی را احساس میکرد.
آری اینها همه سخنان همرزمان، دوستان و بستگان شهید است. امید است که درسی بیاموزیم برای زندگی درست.
(دلنوشته فرزند شهید، نعمتالله حسنی)
انتهای متن/