خاطرات/ شجاعت در جبهه چنگوله

به گزارش نوید شاهد مازندران، شهید «عبدالرحیم عزیزی» پانزدهم تیر ماه ۱۳۴۷، در شهرستان بهشهر به دنیا آمد. پدرش محمد و مادرش بتول نام داشت. تا مقطع ابتدایی درس خواند. به عنوان بسیج در جبهه حضور یافت. دهم فروردین ۱۳۶۴، در چنگوله بر اثر اصابت تیر به پهلو، شهید شد. پیکرش در گلزار شهدا بهشت فاطمه بهشهر به خاک سپرده شد.

چند خاطره از برادرشهید «عبدالرحیم عزیزی»:

در توصیف سجایای اخلاقی و اجتماعی عبدالرحیم، برادرشهید، عبدالکریم می‌گوید: «برادرم خیلی رئوف، افتاده و در عین حال پرتلاش و پرانرژی بود، به انجام عبادات دینی از جمله نماز، روزه خیلی اهمیت می‌داد؛ و در نماز جمعه و جماعات نیز حضور داشت. ارادت او نسبت به ائمه نیز خاص و دوست داشتنی بود از این رو در مراسم‌های مذهبی مساجد شرکت داشت. عبدالرحیم در دلیری و شجاعتش، نظیر نداشت. در این باره یاد خاطره‌ای افتاده‌ام که یکی از بچه‌ها تعریف می‌کرد. در جبهه چنگوله هیچ کس جرأت نداشت از سنگر خود بیرون بیاید و غذا بگیرد. مسئول غذا یا تدارکاتچی، به محض اینکه وارد آن منطقه می‌شد. صدا می‌کرد عبدالرحیم بدو! او از هر جایی که بود با سرعت زیاد و با حالت دویدن می‌رفت و غذا را می‌گرفت و در بین بچه‌ها پخش می‌کرد او این کار تدارکاتچی را با خونسردی انجام می‌داد. بقیه رزمندگان خیلی ترس و واهمه داشتند که از سنگر بیرون بروند.»

انتهای پیام/