آخرین اخبار:
کد خبر : ۶۱۴۸۰۹
۱۳:۲۷

۱۴۰۴/۱۲/۲۵
قسمت نخست خاطرات شهید «سعید عباسی»

مانند مولایش حسین (ع)، پیکرش بی‌سر بود

هم‌رزم شهید «سعید عباسی» نقل می‌کند: «سنگر لو رفته بود و بعثی‌ها آن را هدف خمپاره قرار دادند. صبح که رفتیم و پیکرشان را دیدیم، هر دو بی‌سر بودند.»


به گزارش نوید شاهد سمنان، «شهید سعید عباسی» دوازدهم مرداد ۱۳۵۰ در شهرستان سمنان چشم به جهان گشود. پدرش علی‌اصغر، فروشنده لوازم خانگی بود و مادرش کوکب نام داشت. دانش‌آموز اول متوسطه بود. به عنوان بسیجی در جبهه حضور یافت. بیست و دوم اسفندماه ۱۳۶۵ در شلمچه بر اثر اصابت ترکش به شهادت رسید. پیکر وی در گلزار شهدای امامزاده یحیای زادگاهش به خاک سپرده شد.

مانند مولایش حسین، پیکرش بی‌سر بود

احتیاط در مسائل شرعی

دست حاج کریم به طرف جیب بغلش رفت. مقداری اسکناس درآورد و به سمت حاج‌آقا شاهچراغی، امام جماعت مسجد عابدینیه دراز کرد. حاج‌آقا پرسید: «این چیه حاج کریم؟»

گفت: «خمسه.»

حاج‌آقا گفت: «مال کیه؟ خودت که چند وقت جلوتر حساب سالت رو کردی و خمست رو هم دادی.»

او جواب داد: «مال دخترمه، همسر آقای عباسی.»

امام جماعت گفت: «آقای عباسی هم که تازگی‌ها حسابش رو رسیده و خمسش رو داده.»

گفت: «آره حاج‌آقا! اگه یک وقت جایی رفتن که احتمال می‌دادن صاحب خونه اهل وجوهات شرعی نیست، هرچه خوردن خمسش رو حساب کردن و دادن که به شما برسونم. آخه دخترم بارداره، احتیاط می‌کنه که خیالش راحت باشه.»

(به نقل از مادر شهید)

اشتیاق به جهاد در راه خدا

به پایگاه بسیج رفت و آمد می‌کرد. هنوز به سن تکلیف نرسیده بود. تا دور هم می‌نشستیم، به پدرش می‌گفت: «بابا! می‌گذاری برم جبهه؟»

پدرش می‌گفت: «آخه پسرجون! گیرم که من بگذارم، کسی بچه‌ اندازه‌ تو رو می‌بره؟ فعلاً وقت درس خوندنته. هروقت بزرگ شدی، ما حرفی نداریم. الان اون‌هایی باید برن که بزرگترن.»

او جواب می‌داد: «پس حالا که اجازه نمی‌دین من برم، اقلاً شما برین. آخه از خونواده‌ ما هیچ‌کس نباید جبهه باشه؟»

می‌گفت: «پسرجان! مگه دایی‌هات جبهه نیستن؟»

سعید می‌گفت: «دایی‌ها وظیفه‌ خودشون رو انجام می‌دن، ما چی؟» بالاخره کاری کرد که پدرش از طریق جهاد سازندگی به جبهه اعزام شود.

(به نقل از مادر شهید)

نهی از منکر

خواهرش کلاس اول ابتدایی بود. از در که وارد شد، چند تار مویش دیده می‌شد. سعید خیره به خواهرش نگاه می‌کرد و عصبانی به نظر می‌رسید. جلوی ما چیزی به خواهرش نگفت. فردا درست وقتی که خواهرش باید از مدرسه می‌آمد، سعید به طرف در رفت و منتظر ماند تا او زنگ بزند. با شنیدن صدای زنگ، شاید هم با شنیدن صدای پای خواهرش در را باز کرد. با اوّلین نگاه به او عصبانی شد. من که از دور ناظر صحنه بودم و آن‌ها را می‌پاییدم، یک وقت متوجّه‌ سعید شدم که خواهرش را رها کرد و به داخل آمد، خواهرش هم گریه‌کنان از پشت سر. به روی هیچ کدام‌شان نیاوردم. حتی از دخترم نپرسیدم که چرا گریه می‌کند، اما سعید با خواهرش قهر کرده بود. بعداً خواهرش را دیدم که به سعید التماس می‌کرد و می‌گفت: «سعید! به خدا قول می‌دم که دیگه تکرار نشه.» همین‌طور هم شد.

(به نقل از مادر شهید)

باید سر وقت نماز بخونیم

بعد از اینکه وضو گرفت و عطر به خودش زد، لباس تمیز و مرتبش را پوشید. مثل اینکه برای رفتن به مهمانی آماده شده باشد. با شنیدن صدای در، از مادر خداحافظی کرد و به طرف در دوید. در را که باز کرد، گفت: «مامان! دایی اومده.» وارد خانه شدند.

دایی بعد از پرسیدن احوال تک‌تک ما به سعید گفت: «سعیدجان! آمدم تا کمکم کنی و کاری رو که از مدتی پیش می‌خواستیم انجام بدیم، تمومش کنیم. کمکم می‌کنی؟»

سعید کمی این پا و آن پا کرد و گفت: «تا جایی که بتونم چشم!» شروع کردند به انجام کار.

چند دقیقه‌ای گذشت و زنگ در صدا کرد. مادرم گفت: «سعید! برو ببین کیه؟» سعید رفت و در را باز کرد. بعد به سرعت برگشت و به دایی گفت: «دایی‌جون ببخشین! من باید برم مسجد، سهمم رو بگذارین از مسجد که برگشتم انجامش می‌دم.»

دایی گفت: «حالا نمی‌شه الان که کار داریم نری مسجد و بمونی این رو تموم کنیم؟»

گفت: «وقت اذانه. اینجا هم که باشیم باید سر وقت نمازمون رو بخونیم. تازه من پیش دوستام بدقول می‌شم. با هم قرار گذاشتیم بریم مسجد نماز بخونیم.» دایی جوابی نداشت که بدهد. او هم خداحافظی کرد و رفت. وقتی برگشت، کمک کرد و کار را تمام کردند.

(به نقل از خواهر شهید)

مانند امام حسین پیکرش بی‌سر بود

مدتی بعد از آن‌ها رفتیم. آن‌ها را در گروهان امام حسین سازماندهی کرده بودند. ما در گروهان امام حسن سازماندهی شدیم. بعد از عملیات کربلای پنج بود. گروهان‌مان در خط پدافندی کنار هم قرار داشت. سنگر نگهبانی ما درست بالای سنگر فرماندهی بود. آنجا نگهبانی می‌دادیم. به ما گفته بودند تا مجبور نشده‌ایم تیراندازی نکنیم. نباید محل آن سنگر لو می‌رفت. شب، فرمانده‌ گروهان آمد و گفت: «اگه ممکنه شما دو نفر امشب جاتون رو با عباسی و اسفنجانی عوض کنین. خواستن توی اون سنگر نگهبانی بدن!» قبول کردیم و جابه‌‍جا شدیم. نیم ساعت چهل دقیقه‌ای گذشت که صدای تیراندازی بلند شد. مثل اینکه به‌خاطر نزدیک شدن نیرو‌های گشت بعثی، ناچار به تیراندازی شده بودند. صدای تیراندازی متقابل چند دقیقه بعد با صدای انفجار گلوله‌ خمپاره قطع شد. سنگر لو رفته بود و بعثی‌ها آن را هدف خمپاره قرار دادند. صبح که رفتیم و پیکرشان را دیدیم، هردو بی‌سر بودند.

(به نقل از سید علی‌اصغر طاهری، هم‌رزم شهید)

انتهای متن/


گزارش خطا

ارسال نظر
تازه‌ها
طراحی و تولید: ایران سامانه