غریبنوازی
کتاب «اکیپ حاج هادی» کتابی سراسر خاطره است؛ خاطراتی از دوران هشت سال دفاع مقدس، از مردمی که به صورت رسمی و آییننامهای درگیر جنگ نبودند، بلکه دلهایشان آنها را به سمت دفاع از اعتقادات و میهن سوق داد. در ادامه میخوانید: «حواس حاجهادی به همه چیز بود. هم به جبهه و هم به پشت جبهه. وقتی به جبهه میرفت. سفارش میکرد که نسبت به چند دسته اهتمام داشته باشیم، فقرا، خانوادههای شهدا و خانوادههایی که سر پرستشان در اکیپ خودش به جبهه میرفتند و مهاجرین جنگزده.»
به گزارش نوید شاهد شهرستانهای استان تهران، کتاب «اکیپ حاج هادی» کتابی سراسر خاطره است؛ خاطراتی از دوران هشت سال دفاع مقدس، از مردمی که به صورت رسمی و آییننامهای درگیر جنگ نبودند، بلکه دلهایشان آنها را به سمت دفاع از اعتقادات و میهن سوق داد. شاید کمتر اسلحه به دست گرفته باشند، اسحله آنها تلاشهایی بوده است که برای بهتر شدن شرایط رزمندگان در جبههها انجام دادند. در ادامه برشی از این کتاب را می خوانید.
این روایت از مرحوم صفرعلی سیلسپور:
وقتی مهاجرین جنگزده در شهر پیشوا اسکان داده شدند، وظیفه شرعی و اخلاقی ما ایجاب میکرد از آنان به نحو شایستهای مهماننوازی و دلجویی کنیم.
حواس حاجهادی به همه چیز بود. هم به جبهه و هم به پشت جبهه. وقتی به جبهه میرفت. سفارش میکرد که نسبت به چند دسته اهتمام داشته باشیم، فقرا، خانوادههای شهدا و خانوادههایی که سر پرستشان در اکیپ خودش به جبهه میرفتند و مهاجرین جنگزده.
برای آنکه بهتر بتوانیم خدمت کنیم، حاجی گروهی را مآمور این کار کرد. یکی از مآموریتهای این گروه شناسایی مهاجرین جنگی در شهرستان و تامین ضروریات زندگیشان بود.
حاجی میگفت:
- مبادا این عزیزان در شهر پیشوا، کنار مرقد مطهر جعفربنموسیالکاظم(ع) برادر امام رضا(ع) احساس غربت کنند. مبادا هنگام بازگشت به شهر و دیارشان در غصهدارشان از ما مکدر باشد. آنها خواهر و برادران ما هستند و تا زمانی که در این شهر زندگی میکنند بر ما واجب است که به آنان خدمت کنیم.
انتهای پیام/
