آخرین اخبار:
کد خبر : ۲۶۵۴۱۶
۰۷:۳۵

۱۳۸۹/۰۶/۱۳

مرگ آگاهي

نفس هاي انسان گام هايي است كه به سوي مرگ برمي دارد. حضرت علي (ع) سخناني از اين دست كه مالامال از مرگ آگاهي باشد بسيار دارند. مرگ آگاهي كيفيت حضور مردان خدا را در دنيا بيان مي دارد. تا آنجا كه هر كه مقرب تر است مرگ آگاه تر است. و بر اين قياس بايد چنين گفت كه حضور علي عليه السلام در عالم ،عين مر گ آگاهي است. مر گ آگاهي يعني كه انسان همواره نسبت به اين معنا كه مرگي محتوم را پيش رو دارد آگاه باشد و با اين آگاهي زيست كند و هرگز از آن غفلت نيابد.



نفس هاي انسان گام هايي است كه به سوي مرگ برمي دارد. حضرت علي (ع) سخناني از اين دست كه مالامال از مرگ آگاهي باشد بسيار دارند. مرگ آگاهي كيفيت حضور مردان خدا را در دنيا بيان مي دارد. تا آنجا كه هر كه مقرب تر است مرگ آگاه تر است. و بر اين قياس بايد چنين گفت كه حضور علي عليه السلام در عالم ،عين مر گ آگاهي است. مر گ آگاهي يعني كه انسان همواره نسبت به اين معنا كه مرگي محتوم را پيش رو دارد آگاه باشد و با اين آگاهي زيست كند و هرگز از آن غفلت نيابد.

مردمان اين روزگار سخت از مرگ مي ترسند و بنابراين شنيدن اين سخنان برايشان دشوار است. اما حقيقت آن است كه زندگ انسان با مرگ در آميخته است و بقايش با فنا. پيش از ما ميلياردها نفر بر روي اين كره ي خاكي زيسته اند و پس از ما نيز. اگر مولا علي عليه السلام مي فرمايد: « والله ابن ابي طالب با مرگ انسي آن چنان دارد كه طفلي به پستان مادرش.» اين انس كه مولاي ما از آن سخن ميگويد چيزي فراتر از مرگ آگاهي است؛ طلب مرگ است. طلب مرگ نه همچون پاياني بر زندگي. مرگ پايان زندگي نيست. مرگ آغاز حياتي ديگر است؛ حياتي كه ديگر با فنا و مرگ در آميخته نيست. حياتي بي مرگ و مطلق. زندگي اين عالم در ميان دو عدم معنا مي گيرد؛ عالم پس از مرگ همان عالم پيش از تولد است و انسان در بين اين دو عدم فرصت زيستن دارد. زندگي دنيا با مرگ در آميخته است؛ روشنايي هايش با تاريكي، شادي هايش با رنج، خنده هايش با گريه، پيروزي هايش با شكست، زيبايي هايش با زشتي، جواني اش با پيري و بالاخره وجودش با عدم.حقيقت اين عالم فنا است و انسان را نه براي فنا، كه براي بقا آفريده اند: « خلقتم للبقا لا للفناء واسمعو دعوة الموت آذانكم قبل ان يدعي بكم»؛ دعوت مرگ را به گوش گيريد، پيش از آنكه مرگ شما را فرا خواند.

و همه ي اين سخنان از سر مرگ آكاهي است و راستش، لذت زندگي مرگ اگاهانه را جز اولياي خدا كس نمي داند؛ اين لذتي نيست كه به هر كس عطا كنند. تنگ نظري است اگر به مقتضاي تفكر رايج به اين سخن پشت كنيم و بگوييم : « تا كجا از مرگ مي گوييد؟ كمي هم در وصف زندگي بسراييد! دل بستن در دنيا دل بستن در فناست و مرگ بر ما سايه افكنده است. اين علي است كه چنين مي فرمايد. همانكه راه هاي آسمان را بهتر از راه هاي زمين ميشناسد. سخنان او سروده هايي شاد و مفرح در وصف زندگي است. آن زندگي كه با زهر فنا و مرگ در نياميخته است. منتهي غفلت زدگان بيشتر مي پسندند كه با غفلت از مرگ، به سراب شادي هاي آميخته با غصه دل خوش كنند. بگذار چنين باشد. اما اگر اولياي خدا در جستجوي فناي في الله هستند، بقاي حقيقي را طلب كرده اند. بودني را كه از دسترس مرگ و فنا و رنج و غصه و شكست دور باشد.

به سخن علي عليه السلام گوش بسپاريم: «دلهاتان را از دنيا بيرون كنيد، پيش از آنكه بدن هاي شما را از آن بيرون ببرند. »



منبع : نرم افزار چند رسانه هنر خاكي منتشر شده توسط موسسه فرهنگي هنري شهيد آويني

گزارش خطا

ارسال نظر
طراحی و تولید: ایران سامانه