يا حسين(ع)

در مسجد تيپ در فاو سخنراني بود. بعد از مراسم، يكي از بسيجيان بلند شد. ظرف آب را برداشت و افتاد وسط جمعيت به سقايت! مي گفت: «هر كه تشنه است بگويد يا حسين(ع») عجيب بود، در آن گرما و ازدحام نيرو كه جاي سوزن انداختن نبود حتي يك نفر هم آب نخواست. مي شد تشنه نباشند؟ غيرممكن بود. من از همه جا بي خبر بلند گفتم: «يا حسين(ع») بعد بسيجي برگشت پشت سرش و گفت: «كي بود گفت يا حسين(ع)؟» دستم را بلند كردم و گفتم: «من اخوي» گفت: «بلند شو بيا! اين ليوان اين هم پارچ آب، امام حسين(ع) شاگرد تنبل نمي خواهد.» و همه به من خنديدند.