حرف بزن

بچه هايي كه شلوغ بودند و طاقت تنهايي را نداشتند وقتي در ميان جمعي واقع مي شدند كه هر كسي به حال خودش بود و اشخاص بيش زا اينكه با هم گفت و گو كنند سرشان به كار خودشان گرم بود، براي اينكه چيزي بگويند و سر حرف را باز كنند و نيز حرف بي ربط و بي جايي نزده باشند و اسباب نشاط و سرور شده باشند مي گفتند: «كرو لال و بي ايمون از دنيا حرف بزن» و بچه ها كه گويي قافيه را به او باخته باشند شروع مي كردند هر كدام چيزي گفتن و تبسم كردن.