براي بابايم گريه كنيد

تعاون بوديم؛ ستاد تخليه شهدا. جمع و جور كردن و بسته بندي و ترتيب انتقال بچه ها با ما بود؛ جيب هايشان را مي گشتيم و هر چه بود در پلاستيكي جمع مي كرديم و همراه تابوت مي فرستاديم. روزي جنازه رزمنده كم سن و سالي توجهمان را جلب كرد و وسوسه شديم كاغذي را كه روي آن با خط درشت نوشته بود «وصيت نامه» بخوانيم. كاغذ را كه باز كرديم نمي دانستيم بخنديم يا گريه كنيم. نوشته بود: «براي من گريه نكنيد براي بابام گريه كنيد كه مي خواهد خرج كفن و دفن مرا بدهد و برايم شب هفتم و چهلم بگيرد. بينوا هرچي يك عمر جمع كرده بايد بدهد مردم بخورند!»