بچه هاي ما شيرند

صبح روز بعد از عمليات بود؛ بچه ها با دست هاي پر از غنيمت و با سر و وضع خاكي و خون آلود و لباس هاي پاره و بدن هاي مجروح و چشم هاي كاسه خون شده از بي خوابي، اما خشنود و سربلند در حالي كه عده اي از اسراي بعثي رزا سينه كرده بودند از خط بازگشتند. مارش پيروزي هم كه از بلندگوي ماشين تبليغات پخش مي شد طبعاً كار خودش را مي كرد، در نتيجه بعضي ها به وجد مي آمدند و در مقابل، براي اينكه عزت و از آن طرف ذلت و خواري را براي دشمن از خدا بدانند و نگذارند آب خوش از گلوي نفس پايين برود، دو دسته مي شدند. يك دسته مي گفتند: «بچه هاي ما شيرند«، دسته دوم جواب مي دادند: «پاكتي، پاكتي» دوباره اينها مي گفتند: «بچه هاي ما پلنگند» و آنها جواب دادند: «صورتي صورتي!»