اگر كسي دستش ساعت نباشد

خبر حمله همه جا را پر كرده بود و بچه ها از خوشحالي در پوست خود نمي گنجيدند؛ با هم عكس هاي يادگاري مي گرفتند، اسم و نشاني به هم ميدادند، وسايلشان را جفت و جور مي كردند و نامه و وصيت نامه مي نوشتند، پيغام و سفارش هاي شفاهي را با هم در ميان مي گذاشتند و اشياي قيمتي خودشان را نظير: ساعت، انگشتر، تسبيح شاه مقصود، ناخن گير و چراغ قوه را به رسم يادگاري به يكديگر هديه مي دادند. برادران امدادگر و حمل مجروح هم كه شاهد اين بذل و بخشش بودند در ميان بچه ها مي گشتند و با لحني جدي مي گفتند:، «برادرا توجه داشته باشند كه ما اون هايي رو كه چيزي همراهشون نباشه، علي الخصوص ساعت و انگشتر، عقب نمي آوريم! اول گفته باشيم، نگيد نگفتيد. هر چيي داريد لو ندهيد براي روز مبادا هم بگذاريد. فكر نكنيد ما احساساتي مي شيم و دو تا دو تا شمارو كول مي گيريم و مي آريم عقب. نه اول نگاه مي كنيم مجروح چي داره؛ فرق نمي كنه شهيد هم همين طور.«