ضايع

كسي كه به رعايت كامل موازين شرعي مقيد نبود و به خيلي از جزئيات توجه نداشت؛ گاهي به كسي اطلاق مي شد كه بچه ها مي خواستند بي اعتمادي خودشان را به او نشان بدهند تا در عين حال با ذكر مورد و مصداق عيب جويي نكرده باشند، مي گفتند: ضايع است، تلاشش بي ثمر است و ما را با او كاري نيست.