انتظار

ميثم جان! سلام عرض مي‏كنم. بعد از دو سال نامه براي يك دوست، بهتر بگويم يك برادر عزيز، مي‏نويسم. ميثم جان!، حتماً خواهي بخشيد. اگر حال مرا خواسته باشي (اگر مي‏خواهي سر به تنم نباشد، البته اين شوخي بود.) همه چيز برايم فراهم است به جز تجهيزات. همه از لحاظ روحي، خيلي بالا هستند. همه در انتظار روزي به سر مي‏برند كه درها باز شود و با سلاح خود به قدس اعزام شوند؛ نه به سوي ايران. ما هنوز وظيفه‏مان را كامل نكرده‏ايم؛ اگر عده‏اي از عزيزان در اين راه به شهادت رسيده‏اند و عده‏اي را هم پشت ديوارها حبس كرده‏اند، وعده خدا نزديك است ودرها گشوده خواهد شد و همديگر را در بيت المقدس ملاقات خواهيم كرد. همه اميدواريم. پس تلاش كنيد و ما هم براي شما دعا مي‏كنيم. همه خواهان پيروزي اسلام بر شيطان بزرگ هستيم پس كوتاه نياييد و به فكر ما نباشيد و با قدرت تمام كوشش كنيد. نگذاريد دشمنان اسلام لحظه‏اي آرام گيرند، چون دشمن اسلام بايد نابود شود. دعاي ما اسيران پشت سر شما عزيزان. جان ما فداي يك لحظه از عمر امام عزيز. مرگ بر دشمنان مسلمين. درود بر وحدت ما بين كشورهاي برادر، عليه صهيونيست. (علي 14/7/64)