كاش!!

كاش! بسيجي مرده بود. ولي خوب، ما معتقديم كه او از اين به بعد ناظر بر اعمال ماست.
بشربتي از لب لعلش نچشيديم و برفت
روي مه پيكر او سير نديديم و برفت
در فراغش همه شب ناله و زاري كرديم
اي دريغا به وصالش نرسيديم و برفت.. دعا كنيد در آن جهان در كنارش باشيم. سلامي از درون قلبي مجروح و جريحه‏دار، از قلبي كه عاقبت در غربت، با فراق پدرش از تپش افتاد، بر شما فرزندان. دوست ندارم در اين مجال كم، مزه‏اي از خارهايي كه به چشم ما فرو رفت، عرض كنم. اگر پيش او رفتيد، قطره‏اي خون چشم ما را برايش ببريد و بگوييد؛ اين هديه از يتيمان توست. نمي‏دانم چرا و چگونه هنوز زنده‏ام، به چه اميد؟! (آه)