سخت‏ترين لحظات اسارت

حالمان خوب است؛ اما نمي‏توانم كتمان كنم كه ماه اخير سخت‏ترين لحظات اسارت، بلكه سخت‏ترين لحظات عمرمان بود. هميشه در اين آرزو بوديم كه روزي چهرۀ منور آن هالۀ نور را، بار ديگر رؤيت خواهيم كرد و با شنيدن كلام ملكوتي‏اش، خستگي چندين ساله را، از جسم بيرون خواهيم راند؛ ولي افسوس كه از اين پس بايد تنها در آرزوي زيارت مرقد مطهرش بسنده كرد. وقتي دوستي از ميانمان به لقاء حق مي‏پيوست، مي‏گفتيم: كاش بود و با او ديدار مي‏كرد؛ ليك حال مي‏گوييم خوشا به حالش كه رفت و چنين روزي را نديد. كاش نبوديم و نمي‏ديديم فراق پدر را.... (12/4/68 مرتضي)